ΔΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΚΛΙΚ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟ ΓΙΑ ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009
ΟΙ ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΣΕΠ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Οι παρακάτω απαντήσεις είναι οι μόνες που αναγνωρίζονται ως ορθές από το ΑΣΕΠ και αυτές με βάση τις οποίες θα γίνει η βαθμολόγηση των διαγωνισθέντων. Επισημαίνεται ότι στην ερώτηση 41 (Α’ θεματική ενότητα) του κλάδου ΠΕ 70 Δασκάλων ως ορθές αναγνωρίζονται δύο απαντήσεις: η απάντηση (β) με βάση την εξεταστέα ύλη για το συγκεκριμένο κλάδο, αλλά και η απάντηση (δ) σύμφωνα με τις σύγχρονες θεωρίες της κβαντικής φυσικής.
ΔΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΔΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
tolimeri
Αθώος ο οδηγός του λεωφορείου στην τραγωδία των Τεμπών
Αθώος, κρίθηκε προχθές (Δευτέρα) από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας, ο οδηγός του μοιραίου λεωφορείου των Τεμπών, Κ. Μαυρομιχάλης, μετά την ολοκλήρωση της δίκης, η οποία ξεκίνησε τον Οκτώβριο.
Όπως είναι γνωστό το πολύνεκρο τροχαίο δυστύχημα είχε γίνει στις 13 Απριλίου 2003, στοίχισε τη ζωή σε 21 μαθητές, ενώ άλλοι 33 τραυματίστηκαν.
Το ίδιο δικαστήριο έκρινε ενόχους τον πρόεδρο της εταιρείας «Ακρίατας Α. Ε.» για λογαριασμό της οποίας μεταφέρονταν η ξυλεία στην νταλίκα, Αθαν. Σαράντη και τη διευθύνουσα σύμβουλο, Λουκία Σαράντη, με τις κατηγορίες: ανθρωποκτονία εξ αμελείας κατά συρροή, σωματικές βλάβες κατά συρροή και διατάραξη της ασφάλειας συγκοινωνιών. Αμφότερους τους καταδίκασε σε συνολική ποινή φυλάκισης 4 ετών, 11 μηνών και 15 ημερών έκαστο.
Επίσης δέχτηκε και για τους δύο τα ελαφρυντικά του προτέρου εντίμου βίου και ότι επιδίωξαν στη συνέχεια να άρουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Από τα τρία συνολικά ελαφρυντικά που ζήτησαν οι συνήγοροί τους, η εισαγγελέας της έδρας πρότεινε να γίνει δεκτό μόνο το ένα (του προτέρου εντίμου βίου). Επίσης, απορρίφθηκε το αίτημα αναστολής της ποινής και την μετέτρεψε σε εξαγοράσιμη προς 10 ευρώ ημερησίως. Ακόμα, επιδίκασε στους γονείς ενός εκ των θυμάτων χρηματική ικανοποίηση. Όρισε, τέλος, η έφεση να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα με τον όρο καταβολής εγγύησης 5.000 ευρώ έκαστος.
Οι κατηγορούμενοι εκπροσωπήθηκαν στο δικαστήριο με πληρεξούσιους δικηγόρους και όπως τονίστηκε από τους υπερασπιστές των δύο καταδικασθέντων, στην αγόρευσή τους για τα ελαφρυντικά, η εταιρεία πλήρωσε συνολικά για αποζημιώσεις το ποσό των 8.500.000 ευρώ. Μάλιστα, υπογράμμισαν ότι οι κατηγορούμενοι πλήρωσαν τα χρήματα πριν τελεσιδικήσουν οι υποθέσεις και δόθηκαν όλα στο ακέραιο. Η υπόθεση άρχισε να εκδικάζεται στις 2 Οκτωβρίου 2008 και σε δύο μήνες κλείνουν έξι χρόνια από το φοβερό εκείνο τροχαίο των Τεμπών.
grizaniotis
Όπως είναι γνωστό το πολύνεκρο τροχαίο δυστύχημα είχε γίνει στις 13 Απριλίου 2003, στοίχισε τη ζωή σε 21 μαθητές, ενώ άλλοι 33 τραυματίστηκαν.
Το ίδιο δικαστήριο έκρινε ενόχους τον πρόεδρο της εταιρείας «Ακρίατας Α. Ε.» για λογαριασμό της οποίας μεταφέρονταν η ξυλεία στην νταλίκα, Αθαν. Σαράντη και τη διευθύνουσα σύμβουλο, Λουκία Σαράντη, με τις κατηγορίες: ανθρωποκτονία εξ αμελείας κατά συρροή, σωματικές βλάβες κατά συρροή και διατάραξη της ασφάλειας συγκοινωνιών. Αμφότερους τους καταδίκασε σε συνολική ποινή φυλάκισης 4 ετών, 11 μηνών και 15 ημερών έκαστο.
Επίσης δέχτηκε και για τους δύο τα ελαφρυντικά του προτέρου εντίμου βίου και ότι επιδίωξαν στη συνέχεια να άρουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Από τα τρία συνολικά ελαφρυντικά που ζήτησαν οι συνήγοροί τους, η εισαγγελέας της έδρας πρότεινε να γίνει δεκτό μόνο το ένα (του προτέρου εντίμου βίου). Επίσης, απορρίφθηκε το αίτημα αναστολής της ποινής και την μετέτρεψε σε εξαγοράσιμη προς 10 ευρώ ημερησίως. Ακόμα, επιδίκασε στους γονείς ενός εκ των θυμάτων χρηματική ικανοποίηση. Όρισε, τέλος, η έφεση να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα με τον όρο καταβολής εγγύησης 5.000 ευρώ έκαστος.
Οι κατηγορούμενοι εκπροσωπήθηκαν στο δικαστήριο με πληρεξούσιους δικηγόρους και όπως τονίστηκε από τους υπερασπιστές των δύο καταδικασθέντων, στην αγόρευσή τους για τα ελαφρυντικά, η εταιρεία πλήρωσε συνολικά για αποζημιώσεις το ποσό των 8.500.000 ευρώ. Μάλιστα, υπογράμμισαν ότι οι κατηγορούμενοι πλήρωσαν τα χρήματα πριν τελεσιδικήσουν οι υποθέσεις και δόθηκαν όλα στο ακέραιο. Η υπόθεση άρχισε να εκδικάζεται στις 2 Οκτωβρίου 2008 και σε δύο μήνες κλείνουν έξι χρόνια από το φοβερό εκείνο τροχαίο των Τεμπών.
grizaniotis
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009
29 χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που έφυγε ο Νίκος Ξυλούρης
O Νίκος Ξυλούρης έφυγε από τη ζωή στις 8 Φεβρουαρίου του 1980, σε ηλικία 44 χρόνων. O σπουδαίος αυτός άνθρωπος και ερμηνευτής είχε ριζώσει βαθιά στις καρδιές του κόσμου. H ξεχωριστή φωνή του, που φιλοξενούσε στα πατήματα και στις αναπνοές της τα αρώματα της ποίησης του Σεφέρη, του Ελύτη, του Ρίτσου - τα μεγάλα τραγούδια του, οι αγώνες του για τη δημοκρατία τον είχαν, ήδη, καταξιώσει στο Πάνθεον των αξέχαστων.
Ο μύθος του παλικαριού με τη στεντόρεια και την αισθαντική φωνή, την καθαρή ματιά, δεν έπαψε ούτε στιγμή να φουντώνει και να θεριεύει στην καρδιά και στη συνείδηση του κόσμου, κι ας έχουν περάσει 29 χρόνια από τότε που ''έφυγε''.
Ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε στα Ανώγεια Ηρακλείου στις 7 Ιουλίου το 1936(κατά πάσα πιθανότητα) . Η ημερομηνία γέννησης του δεν είναι ακριβής γιατί το φθινόπωρο του 1941 το χωριό Ανώγεια καταστράφηκε και μαζί του καταστράφηκαν και τα χαρτιά όλων των κατοίκων του χωριού. Ετσι χάθηκαν και χαρτιά του Νίκου Ξυλούρη με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η ημερομηνία γέννησης του.Η οικογένεια του Ξυλούρη ήταν φτωχή και γενικά τα χρόνια εκείνα του 1930 ήταν δύσκολα για τους Ανωγιανούς. Λίγο το λάδι, λίγο το ψωμί, ο τόπος ξερός για να φυτέψεις, να ποτίσεις και το χωριό εντελώς κατεστραμμένο. Σ' αυτή τη γωνιά της γης ο Νίκος Ξυλούρης κάνει τα πρώτα του βήματα.Σε νεαρή ηλικία , στην τρίτη μόλις τάξη, ... παρακαλεί τους γονείς του να του πάρουν μια λύρα και να τον αφήσουν να συνεχίσει την δουλειά του παππού του. Αλλά ο πατέρας του, Γιώργος Ξυλούρης, είναι ανένδοτος, θέλει ο γιος του να μάθει γράμματα και να σπουδάσει. Τελικά όμως ο Νίκος, με τη βοήθεια του δασκάλου του, ο οποίος πίστεψε στο ταλέντο του, καταφέρνει να πείσει τον πατέρα του. Ετσι ένα πρωινό αγοράζει από το Ηράκλειο την πιο όμορφη λύρα.
Τα όνειρα του Νίκου παίρνουν σάρκα και οστά. Το τραγούδι γίνεται από εκείνη τη στιγμή ο σκοπός της ζωής του. Κανείς πια δεν μπορεί να τον εμποδίσει. Αλλά ούτε και ο ίδιος θα μπορούσε να φανταστεί πως με το τραγούδι του θα έφερνε μια μέρα μηνύματα αγάπης και λευτεριάς και θα ξεσήκωνε ολόκληρη την Ελλάδα.Στα 17 με όπλα τη λύρα και η φωνή του ζητά την ευχή της μάνας του, χαιρετά τα αγρίμια και το Ψηλορείτη και κατεβαίνει στο Ηράκλειο. Εκεί πιάνει δουλειά στο κέντρο “Κάστρο” και με τα λεφτά που παίρνει πληρώνει ίσα ίσα την κάμαρα που είχε νοικιάσει.
Ο Ξυλούρης την περίοδο αυτή είχε να αντιμετωπίσει τη μουσική εκείνης της εποχής (ευρωπαϊκά βαλς, ταγκό κ.λ.π) καθώς επίσης και τους μεγάλους λυράρηδες που δεν τον έβλεπαν με καλό μάτι. Τα οικονομικά του δεν πήγαιναν καλά, οι καλοί φίλοι όμως που είχε αποκτήσει στο Ηράκλειο τον βοηθούν οργανώνοντας γλέντια. Ετσι ο Νίκος σιγά -σιγά άρχισε να γίνεται γνωστός στο ευρύ κοινό και να κερδίζει όλο και πιο πολλά χρήματα, βέβαια δεν δούλευε μόνο για τα χρήματα και όπου δεν είχαν να τον πληρώσουν καθόταν με το παραπάνω λέγοντας : “Αυτοί έχουν περισσότερη ανάγκη για να γλεντήσουν”.Την 21η Μαΐου του 1958, ο Νίκος Ξυλούρης παντρεύεται την Μελαμπιανάκη Ουρανία και το Σεπτέμβρη του ίδιου έτους αποφασίζουν να εγκατασταθούν μαζί στο Ηράκλειο. Ο Νίκος συνεχίζει την ανοδική του πορεία και τον Νοέμβριο του 1958 βγάζει τον πρώτο του δίσκο με την εταιρία “Οντεόν” που έχει τίτλο “Μια μαυροφόρα που περνά”. Η αμοιβή του ; 150 δραχμές !!
Ο δίσκος είχε επιτυχία και έτσι η εταιρία του τον βοηθάει να κάνει κι άλλους δίσκους, βγάζοντας τον από τις δύσκολες μέρες.Το 1966 το κράτος επιλέγει και στέλνει τον Νίκο Ξυλούρη σε φολκλορικό διαγωνισμό στο Σαν Ρέμο οπού ανάμεσα από δεκάδες συγκροτήματα ο Ελληνας λυράρης παίρνει το πρώτο βραβείο για την ερμηνεία του στο συρτάκι που έπαιξε με την λύρα.Το 1967, επί δικτατορίας, ανοίγει στο Ηράκλειο το πρώτο κρητικό κέντρο, τον “Ερωτόκριτο” και τον Απρίλη του 1969 κάνει την πρώτη του επίσημη δοκιμαστική εμφάνιση του στην Αθήνα, στο κέντρο “Κονάκι”. Ο κόσμος τον αποθεώνει και ο Νίκος Ξυλούρης αποφασίζει να εγκατασταθεί στην Αθήνα.
Κάποιο από τα βράδια ο Νίκος γνωρίζεται με τον σκηνοθέτη και ποιητή Ερρίκο Θαλασσινό και γίνονται αχώριστοι φίλοι. Μέσο του Θαλασσινού γνωρίζει τον μουσικοσυνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο με τον οποίο και συνεργάστηκε. Μετά από ένα χειμώνα επιτυχίας, το καλοκαίρι του '70 κατεβαίνει στο Ηράκλειο να εργαστεί. Εκείνο το καλοκαίρι γνωρίζεται με τον Τάκη Λαμπρόπουλο, τότε διευθυντή της “Κολούμπια”, ο οποίος και του ζητά να συνεργαστούν. Αυτή η συνάντηση αποτέλεσε την αφετηρία για την καριέρα του Νίκου. Το έργο του με τίτλο τα “Ριζίτικα”, που τόσο καιρό προσπαθούσε να εκδώσει, γίνεται δίσκος και φιγουράρει στις βιτρίνες των αθηναϊκών καταστημάτων. Αργότερα βραβεύεται για την ερμηνεία στο δίσκο αυτό από την Γαλλική Ακαδημία Σάρλ Κρός αλλά θα πάρει την πρώτη του καλλιτεχνική απογοήτευση αφού στο εξώφυλλο του ξένου δίσκου δεν αναφέρεται καν το όνομα του.Μετά τα κέντρα και τις μπουάτ, έρχεται το θέατρο. Το καλοκαίρι του 1973 η αξέχαστη Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ανεβάζουν το “Μεγάλο μας Τσίρκο”. Ο Νίκος Ξυλούρης δίνει τον καλύτερο εαυτό του και τα ταμεία δεν προλαβαίνουν να κόβουν εισιτήρια. Η παράσταση μένει σταθμός στην καλλιτεχνική καριέρα του Νίκου.Ο Νίκος Ξυλούρης ζούσε μεγάλες στιγμές δόξας, αλλά μέσα του ήξερε ότι όλα αυτά δεν θα τα ζούσε για πολύ ακόμα. Η ασθένεια του (καρκίνος) είχε αναπτυχθεί μέσα του και μέρα με την ημέρα του αφαιρούσε τη ζωή. Τελικά μετά από πολλές προσπάθειες ο Νίκος Ξυλούρης χάνει την άνιση αυτή μάχη στο αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιώς.
Ποτέ άλλοτε καλλιτέχνης, που συνέδεσε το όνομά του με την παραδοσιακή μουσική, δεν κατάφερε να ξεφύγει από τα στενά δεσμά του είδους και να γνωρίσει την πανελλαδική αποδοχή. Ο Νίκος Ξυλούρης, χάρη στο ταλέντο και στον οίστρο του, έκανε αγαπητό το κρητικό ιδίωμα από το Ηράκλειο μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Ποτέ άλλοτε τραγουδιστής δεν πέρασε από το δημοτικό τραγούδι στο λόγιο, όχι μόνο χωρίς απώλειες, αλλά, αντίθετα, με δάφνες γενικής αναγνώρισης, συμπάθειας και δικαίωσης. Μέσα σε μια δεκαετία, κάλυψε τεράστια ποσότητα έργου υψηλής ποιότητας και καθολικής παραδοχής. Τραγούδησε Μαρκόπουλο, Ξαρχάκο, Χάλαρη, Λεοντή, Κόκκοτο, Ανδριόπουλο, Ανδρεόπουλο, Γκάτσο, Γεωργουσόπουλο, Σεφέρη, Σολωμό, Κινδύνη, Ρίτσο, Φέρρη κ.ά. Κυριολεκτικά, δέσποσε τη δεκαετία του ‘70, σηκώνοντας στις πλάτες του το προοδευτικό τραγούδι τα χρόνια της δικτατορίας και στις αρχές της μεταπολίτευσης.Δεκάχρονη πορεία δημιουργίας και αντίστασηςΤο 1969 τραγουδά την περίφημη «Ανυφαντού», που η απήχησή της σπάει τα στενά όρια της παραδοσιακής δισκογραφίας. Τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, στο «Κονάκι», και το Σεπτέμβριο εγκαθίσταται μόνιμα στην πρωτεύουσα. Το καλοκαίρι του 1970, η γνωριμία του με τον Τάκη B. Λαμπρόπουλο θα αποφέρει συμβόλαιο συνεργασίας με την «Columbia». Θέλει να τραγουδήσει τα τραγούδια της πατρίδας του, τα Ριζίτικα, τον «Ερωτόκριτο». O πρώτος μεγάλος του δίσκος έχει τίτλο: «Ψαρρονίκος - Κρητικά Τραγούδια» και περιλαμβάνει προσωπικές του επιτυχίες από 45άρια και ηχογραφήσεις του σε παραδοσιακά κομμάτια της Κρήτης.Στη συνέχεια, έρχεται σε επαφή με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τραγουδά - μαζί με την Μαρία Δημητριάδη - στο μεγάλο του δίσκο «Χρονικό». H εκπληκτική άρθρωσή του και το ιδιαίτερο χάρισμα που διαθέτει στην εκφορά του λόγου περνούν στις ψυχές και στα χείλη του κόσμου την ελλειπτική και σουρεαλιστική γραφή του K. X. Μύρη, που υπογράφει τους στίχους. Ενδεικτικά, αναφέρουμε ορισμένα από τα τραγούδια που ξεχώρισαν: «Καφενείον η Ελλάς», «1944», «O γερο - δάσκαλος» κ.ά. Την επόμενη χρονιά, εκδίδονται τα «Ριζίτικα», σε ενορχήστρωση Μαρκόπουλου, με την εκφραστική και βροντερή φωνή του Ξυλούρη να δεσπόζει: «Αγρίμια κι αγριμάκια μου», «Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου», «Κόσμε χρυσέ» κ.ά. Το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» γίνεται αντιδικτατορικό σύνθημα. O δίσκος θα βραβευτεί από τη Γαλλική Ακαδημία του Σαρλ Κρος.H φωνή του Ξυλούρη στην καρδιά της δικτατορίας γίνεται σημαία αντίστασης. Το 1972 κυκλοφορεί η «Ιθαγένεια» σε στίχους K. X. Μύρη («Γεννήθηκα», «Χίλια μύρια κύματα μακριά απ’ τ’ Αϊβαλί»), στο ίδιο πνεύμα με το «Χρονικό». Παράλληλα, συμμετέχει στο «Διάλειμμα», πάντα σε μουσική του Μαρκόπουλου και στίχους των K. X. Μύρη, Μάνου Ελευθερίου, Γιώργου Σκούρτη, Ερρίκου Θαλασσινού και του ίδιου του συνθέτη. Την ίδια χρονιά, συνεργάζεται με τον Ξαρχάκο στο άλμπουμ «Διόνυσε Καλοκαίρι Μας». Θα συνεχίσουν μαζί στο θέατρο «Αθήναιον», όπου η Τζένη Καρέζη με τον Κώστα Καζάκο παρουσιάζουν το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο», με θέμα την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας τα νεότερα χρόνια. Μέσα από τις ιστορικές αναφορές και τα τραγούδια, εκφράζεται το τεταμένο αντιδικτατορικό κλίμα, το οποίο θα οδηγήσει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Και εκεί ο Ξυλούρης είναι μπροστάρης. Τραγουδά κι εμψυχώνει τους φοιτητές, μένει μαζί τους, μοιράζεται το πρόχειρο φαγητό τους. Οι συναυλίες, οι δίσκοι του, οι ραδιοφωνικές και οι τηλεοπτικές εκπομπές του απαγορεύονται.Το 1974 κυκλοφορεί η «Συλλογή», με πα λαιότερα και καινούρια τραγούδια του Ξαρχάκου. Εδώ περιλαμβάνονται τα υπέροχα: «Πώς να σωπάσω» (στίχοι K. Κινδύνη), «Αυτόν τον κόσμο τον καλό» (στίχοι B. Ανδρεόπουλου), «Γεια σου χαρά σου Βενετιά», «Παλικάρι στα Σφακιά» (στίχοι N. Γκάτσου) και «Ητανε μια φορά» (στίχοι K. Φέρρη).«…τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους». Και στη μεταπολιτευτική περίοδο, ο Ξυλούρης θα εκδηλώσει έντονη καλλιτεχνική και πολιτικοκοινωνική δραστηριότητα. Στο «Καπνισμένο Τσουκάλι» του Χρήστου Λεοντή, σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου, είναι συγκλονιστικός όταν τραγουδά: «Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να ‘ναι κι από αίμα. Ολο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα».Το 1975, μετά το έντονο πέρασμά του στη λόγια δισκογραφία, επιστρέφει και πάλι στις ρίζες, παρουσιάζοντας ένα μεγάλο προσωπικό δίσκο με παραδοσιακά κομμάτια της Κρήτης, με τίτλο «Τα Που Θυμάμαι Τραγουδώ». Το 1976, σε συνεργασία με τον Χριστόδουλο Χάλαρη, με τον οποίο έχουν ήδη συνυπάρξει στα χαρακτηριστικά lp «Τροπικός Της Παρθένου» και «Ακολουθία», κυκλοφορεί σε πολυτελή έκδοση - με καλαίσθητο πολυσέλιδο ένθετο και εικαστική εικονογράφηση - ο «Ερωτόκριτος», μια περιήγηση σε όλες τις μελωδικές καταγραφές του έργου του Βιτσέντζου Κορνάρου. Στο δίσκο συμμετέχει η Τάνια Τσανακλίδου. Παράλληλα, τραγουδά στον «Κύκλο Σεφέρη», σε μουσική Ηλία Ανδριόπουλου.Την επόμενη χρονιά, εκδίδει τα «Ερωτικά», ερμηνεύοντας τραγούδια της ζωής, της χαράς, του κεφιού, του έρωτα, με σύγχρονο ήχο, μαζί με παραδοσιακά κρητικά τραγουδά και λαϊκές στιγμές του Στέλιου Βαμβακάρη. Τον Οκτώβριο του 1977, συμμετέχει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Μαρκόπουλου. To 1978 τραγουδά τα «Αντιπολεμικά», σε μουσική Λίνου Κόκοτου και στίχους του ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου. Το 1979 κυκλοφορούν τα «Ξυλουρέικα», ένα καθαρά προσωπικό έργο, με δικούς του στίχους, μουσική - διασκευές του σε παραδοσιακά πρότυπα. Μετά το θάνατό του κυκλοφόρησε, ύστερα από τετράχρονη καθυστέρηση, το «Σάλπισμα» σε μουσική Λουκά Θάνου, όπου ο Ξυλούρης ερμηνεύει Βάρναλη, Καρυωτάκη, κ.ά. H «Μπαλάντα του κυρ Μένιου» θα ξεχωρίσει με το δυνατό και προφητικό της μήνυμα.Ο Νίκος Ξυλούρης είναι μια φιγούρα ανθρωπιάς, μεγαλοσύνης και ψυχής αληθινής, που πάλλεται ανέπαφη, δεκαετίες μετά το τελευταίο «αντίο». Ανθρωπος ανιδιοτελής, περήφανος και με σπάνιο ήθος, στάθηκε πάντοτε πάνω από μικρότητες και συμβιβασμούς.
Σ.ΑΔΑΜΙΔΟΥ
Δισκογραφία
1967 Η ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ
1969 ΧΡΟΝΙΚΟ
1970 ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ
1971 ΡΙΖΙΤΙΚΑ
1972 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
1972 ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ
1972 ΔΙΟΝΥΣΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΑΣ
1973 ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΡΑΤΣΑ
1973 Ο ΤΡΟΠΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ
1973 Ο ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
1973 Ο ΣΤΡΑΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΘΟΥΣ
1974 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
1974 ΣΥΛΛΟΓΗ
1974 ΧΡΥΣΟΣ ΔΙΣΚΟΣ
1974 ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ
1975 ΤΑ ΠΟΥ ΘΥΜΟΥΜΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩ
1975 ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ
1975 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ
1976 ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ
1977 ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ
1978 ΤΑ ΞΥΛΟΥΡΕΙΚΑ
1978 ΣΑΛΠΙΣΜΑ
1978 ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΑ
1978 14 ΧΡΥΣΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ
1981 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ ΚΡΗΤΗ
1982 ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ
1987 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
1990 Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1958-1968 )
1995 ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ 13
1996 ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΞΥΛΟΥΡΗ 1962-65
1997 ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
2000 ΠΑΛΗΚΑΡΙ ΑΠ’ ΤΑ ΠΑΛΙΑ
2000 ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ
2003 ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ
"Έσπασαν το ρεκόρ γκίνες στην Αγία Νάπα"
"Το καλοκαίρι του 268, η παραλία της Αγίας Νάπας στην πανέμορφη και ηλιόλουστη Κύπρο πλημμύρισε από 268 Ελληνοκύπριους και ξένους τουρίστες, οι οποίοι χόρευαν συρτάκι (χασαποσέρβικο) στο ρυθμό του Ζορμπά (σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη).
Την πρωτοβουλία αυτή ανέλαβε ο Δήμος της Αγίας Νάπας με σκοπό να καταχωρηθεί το γεγονός αυτό στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες. Οι σκηνές που θα παρακολουθήσετε είναι εντυπωσιακές και είναι άξιοι συγχαρητηρίων και οι πρωταγωνιστές είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Δυστυχώς, στην Ελλάδα ανάλογες πρωτοβουλίες δεν έχουν παρθεί με αποτέλεσμα στις περισσότερες παραλίες της χώρας να ακούμε μόνο "ντάπα - ντούπα"!"
troktiko
Την πρωτοβουλία αυτή ανέλαβε ο Δήμος της Αγίας Νάπας με σκοπό να καταχωρηθεί το γεγονός αυτό στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες. Οι σκηνές που θα παρακολουθήσετε είναι εντυπωσιακές και είναι άξιοι συγχαρητηρίων και οι πρωταγωνιστές είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Δυστυχώς, στην Ελλάδα ανάλογες πρωτοβουλίες δεν έχουν παρθεί με αποτέλεσμα στις περισσότερες παραλίες της χώρας να ακούμε μόνο "ντάπα - ντούπα"!"
troktiko
Ιντερνετική τηλεόραση από τον ΟΤΕ
Υπηρεσία διαδικτυακής τηλεόρασης και βίντεο κατά παραγγελία ξεκινά ο ΟΤΕ.
Η υπηρεσία Conn-x TV.απαιτεί σύνδεση ADSL Conn-x στα 8 ή 24 MBps και επιτρέπει την παρακολούθηση ταινιών καθώς και ελληνικών και ξένων τηλεοπτικών καναλιών μέσω ειδικού αποκωδικοποιητή. Προσφέρει επίσης λειτουργία ηλεκτρονικής απεικόνισης του προγράμματος και επιτρέπει τον προγραμματισμό εγγραφής εκπομπών για διάστημα επτά ημερών.
Το Conn-x TV διατίθεται αρχικά σε Αττική, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα και Ηράκλειο Κρήτης, ενώ, σταδιακά μέσα στο 2009, θα διατεθεί σε όλες τις πρωτεύουσες νομών, αναφέρει ο ΟΤΕ σε ανακοίνωσή του.
Στο πρόγραμμα του Conn-x TV περιλαμβάνονται ήδη περισσότερα από 30 τηλεοπτικά κανάλια: Ελεύθεροι ελληνικά αναλογικοί και ψηφιακοί σταθμοί, ξένα ειδησεογραφικά δίκτυα (Euronews, Deutsche Welle, France24, Al Jazeera, Russia Today), αθλητικά (Eurosport, Eurosport2, Extreme Sports, ESPN Classic, ESPN America), ντοκιμαντέρ (Nat Geo Wild, Discovery Science, Discovery Travel & Living, Discovery World), κανάλια lifestyle (tyle TV, Zone Reality, Fashion TV, World Fashion) και μουσικής (C Music TV, Nat Geo Music).
Η νέα υπηρεσία διαθέτει επίσης δικό της αποκλειστικό κανάλι με αθλητικό περιεχόμενο, το Conn-x TV Sports.
Εκτός από το τηλεοπτικό πρόγραμμα, το Conn-x TV προσφέρει τις υπηρεσίες βίντεο κατά παραγγελία FilmExpress και FilmClub που επιτρέπουν στους συνδρομητές να επιλέγουν τι θα δουν και πότε.
Η υπηρεσία FilmExpress είναι ένα εικονικό βιντεοκλάμπ και επιτρέπει στους συνδρομητές να νοικιάζουν και να κατεβάζουν ταινίες από μια συλλογή που ξεπερνά τους 200 τίτλους και θα ανανεώνεται τακτικά.
Με το FilmClub, οι χρήστες γίνονται μέλη σε συνδρομητική υπηρεσία ώστε παρακολουθούν απεριόριστα γνωστές τηλεοπτικές σειρές, ταινίες, μουσικά βιντεοκλίπ, ντοκιμαντέρ, παιδικές σειρές και άλλα προγράμματα από μια συλλογή με 700 τίτλους.
Μέχρι τις 31 Μαΐου το Conn-x TV διατίθεται στην τιμή γνωριμίας των 15 ευρώ το μήνα για 12μηνο συμβόλαιο, ενώ η ενοικίαση ταινιών στο FilmExpress χρεώνεται από 2 έως 4,5 ευρώ ανάλογα με τον τίτλο.
Πώς το χρήμα μπορεί να αγοράσει την ευτυχία
Τώρα, μια νέα επιστημονική μελέτη έρχεται να υποστηρίξει ότι, σε τελευταία ανάλυση, το χρήμα μπορεί να αγοράσει την ευτυχία - με την έννοια της απόκτησης εμπειριών και όχι υλικών αγαθών. Μια έρευνα του καθηγητή ψυχολογίας Ράιαν Χάουελ του πολιτειακού πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο, σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία Live Science, δείχνει ότι η αγορά εμπειριών ζωής, παρά υλικών αγαθών, είναι αυτή που οδηγεί σε μεγαλύτερη ευτυχία τόσο τον ίδιο τον καταναλωτή όσο και τους γύρω του.Ένα δείπνο σε ένα καλό εστιατόριο ή εισιτήρια για μια καλή θεατρική παράσταση, για παράδειγμα, έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ευημερίας των ανθρώπων γιατί ικανοποιούν τις ανώτερης τάξης ανάγκες τους, ειδικότερα την ανάγκη για κοινωνική διασύνδεση και επαφή, καθώς και την ανάγκη για ζωντάνια, δηλαδή το αίσθημα του να είναι κανείς ζωντανός, σύμφωνα με τους ερευνητές. Με άλλα λόγια, οι αγορές και η... κατανάλωση που αυξάνουν τη βαθύτερη ψυχολογική ικανοποίηση, είναι αυτές που παράγουν και τη μεγαλύτερη ευτυχία.
Όπως έχει δείξει μια έρευνα στο περιοδικό «Science» το 2006, το ύψος του εισοδήματος παίζει σχετικά ασήμαντο ρόλο στην καθημερινή ευτυχία. Υπάρχουν όμως, σύμφωνα με άλλη έρευνα, καταστάσεις όπου το χρήμα βοηθά καθοριστικά, συμπεριλαμβανομένων αυτών που είναι άρρωστοι ή ανάπηροι. Η νέα έρευνα έρχεται να προσθέσει ένα νέο στοιχείο: οι «βιωματικές» αγορές αξίζουν τα χρήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με την έρευνα, μια νέα εμπειρία παράγει περισσότερη ευτυχία, σε σχέση με ένα νέο προϊόν, άσχετα από το ποσό των χρημάτων που δαπανάται γι’ αυτήν ή το εισόδημα του καταναλωτή.
«Οι αγορασμένες εμπειρίες παρέχουν ένα κεφάλαιο μνήμης. Δεν βαριόμαστε συνήθως τις ευτυχισμένες αναμνήσεις όπως βαριόμαστε ένα υλικό αντικείμενο», δήλωσε ο Χάουελ, ο οποίος επισήμανε ότι οι μελέτες, εδώ και 35 χρόνια, δείχνουν πως το χρήμα δεν κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους, παρόλα αυτά συνεχίζει να είναι διαδεδομένη η αντίληψη ότι θα μπορούσε να τους κάνει. Η απάντηση, κατά τον Χάουελ, είναι ότι «το χρήμα κάνει μερικούς ανθρώπους ευτυχισμένους μερικές φορές, τουλάχιστον όταν το χαλούν για να νιώσουν εμπειρίες».
kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ
O ΑΤΥΧΟΣ ΣΥΖΥΓΟΣ
Ένας τύπος βλέπει την γυναίκα του να φοράει ένα δαχτυλίδι με ένα τεράστιο διαμάντι, το οποίο είναι και πανάκριβο, και την ρωτάει: Ρε γυναίκα που το βρήκες αυτό το δαχτυλίδι; Αυτό κάνει μια περιουσία...
- Που να σου τα λέω άντρα μου. Εχθές που είχα πάει για καφέ με μια φίλη μου, πάω στην τουαλέτα της καφετέριας που καθόμασταν και τι βλέπω..! Μέσα στον νιπτήρα ήταν αυτό το πανέμορφο δαχτυλίδι! Κοιτάζω τριγύρω, δεν βλέπω κανέναν και το πήρα!!!
Περνάνε μερικές μέρες και ο τύπος βλέπει την γυναίκα του που γυρνούσε από την βόλτα, να φοράει μια πανάκριβη γούνα.
- Τι είναι αυτό ρε γυναίκα; Που την βρήκες αυτή τη γούνα;
- Aσε άντρα μου που να στα λέω. Κάνανε λάθος στην γκαρνταρόμπα του μαγαζιού που καθόμασταν με τη φίλη μου και αντί για το παλτό μου, μου έδωσαν αυτή τη γούνα. Χαζή είμαι κι εγώ; Την πήρα και εξαφανίστηκα!
Κι ο άντρας: Τι να σου πω ρε γυναίκα... Είσαι πολύ τυχερή. Εγώ ένα σώβρακο βρήκα στο κρεβάτι μας και αυτό μου είναι μικρό...
- Που να σου τα λέω άντρα μου. Εχθές που είχα πάει για καφέ με μια φίλη μου, πάω στην τουαλέτα της καφετέριας που καθόμασταν και τι βλέπω..! Μέσα στον νιπτήρα ήταν αυτό το πανέμορφο δαχτυλίδι! Κοιτάζω τριγύρω, δεν βλέπω κανέναν και το πήρα!!!
Περνάνε μερικές μέρες και ο τύπος βλέπει την γυναίκα του που γυρνούσε από την βόλτα, να φοράει μια πανάκριβη γούνα.
- Τι είναι αυτό ρε γυναίκα; Που την βρήκες αυτή τη γούνα;
- Aσε άντρα μου που να στα λέω. Κάνανε λάθος στην γκαρνταρόμπα του μαγαζιού που καθόμασταν με τη φίλη μου και αντί για το παλτό μου, μου έδωσαν αυτή τη γούνα. Χαζή είμαι κι εγώ; Την πήρα και εξαφανίστηκα!
Κι ο άντρας: Τι να σου πω ρε γυναίκα... Είσαι πολύ τυχερή. Εγώ ένα σώβρακο βρήκα στο κρεβάτι μας και αυτό μου είναι μικρό...
Για τον Σπύρο, ο θάνατός του μέσα στο Καραϊσκάκη έμοιαζε με την υπέρτατη θυσία εν ώρα καθήκοντος
ΒΙΝΤΕΟ:ΘΥΡΑ-7,8/2/1981
Ακολουθει η ιστορια του Σπυρακλα(Σπυρος Λεωνιδακης).Ενος απο τα θυματα της θυρας-7,που εχασε την ζωη του μολις στα 18 του χρονια....
Για τον Σπύρο, ο θάνατός του μέσα στο Καραϊσκάκη έμοιαζε με την υπέρτατη θυσία εν ώρα καθήκοντος.
«Πάμε ρε Σπυράκι να πιούμε καμία μπυρίτσα και να πειράξουμε καμία ψόφια», του έλεγα. «Τι λες ρε Μανωλιό, μυαλό κουκούτσι έχεις !
Ο θρύλος παίζει και εσύ μου λες για γυναίκες. Άσε με ρε, είμαι μικρός ακόμα για τέτοια. Έχω καιρό…», έλεγε. Όλοι νομίζαμε ότι είχε καιρό να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί τον Ολυμπιακό του. Οι οικογένεια του, οι φίλοι του, όλοι μας . Κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί ή έστω να περάσει από το μυαλό του αυτό που θα γινότανε εκείνη την μέρα και τι παγίδα μας είχε στήσει ο θάνατος…η θύρα θανάτου.
Εγώ, ο Μανωλιός, 18 χρόνων τότε , Ολυμπιακός με τις ώρες μου, είχα τον Σπύρο να με βάζει σε τάξη (όπως έλεγε) και να μου θυμίζει ποια είναι η θέση μας και που έπρεπε να είμαστε όταν έπαιζε ο Ολυμπιακός…
Το Σάββατο, στις 7/2, δεν κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ. Μαζευτήκαμε στο λιμάνι, με μια μπύρα στο χέρι μέχρι το πρωί. Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα, είχε φάει τότε μεγάλο κόλλημα με τον Γαλάκο. Όλο για αυτόν μιλούσε, ήταν τρελός και παλαβός για εκείνον. «Αύριο θα πάω, σίγουρα πράγματα!
Να τον φιλήσω, να τον ακουμπήσω απλά , και μετά δεν θα πλυθώ μέχρι την άλλη Κυριακή...», έλεγε. «Δεν με χωράνε τα παπούτσια μου όταν τον βλέπω, θέλω να τα βγάλω και να τρέξω προς το μέρος του. Είναι ο θεός ο ίδιος!» μονολογούσε. «Μη βλαστημάς ρε Σπύρο», του έλεγα εγώ ο αφελής...
Πήγαμε σπίτι με τα πόδια, θυμάμαι. Από τον Πειραιά μέχρι το Χαλάνδρι, με την κουβέντα δεν καταλάβαμε τον ποδαρόδρομο. Την άλλη μέρα ο Σπύρος σήκωσε πυρετό.
«Μας πήρε το αεράκι ρε Σπύρακλα», του είπα. Η κυρα Κατερίνα το θεώρησε απίθανο να σηκωθεί να πάει στον αγώνα. «Άστη να λέει, δεν χάνω τον αγώνα με τη χανούμισσα εγώ και πεθαμένος θα πάω!». Θεέ μου, τι κουβέντα...
Ξεκινήσαμε από τις 11 να κατηφορίζουμε. Όλοι οι δρόμοι ντυμένοι στα κόκκινα οδηγούσαν προς μια κατεύθυνση: Στο Καραϊσκάκη. Σε όλη τη διαδρομή, ο Σπύρος ήταν χαμένος, όπως πάντα πριν από κάθε αγώνα, τραγούδαγε και μίλαγε μόνος του.
«Φτάσαμε Μανωλιό, φτάσαμε! Κοίτα το, κοίτα το, είναι παράδεισος! Παράδεισος για εμάς και κόλαση για τους άλλους», του είπα και μας έπιασαν τα γέλια.
Στις 12 ήμασταν ήδη μέσα, θύρα 7, όπως πάντα. Οι φωνές, τα τραγούδια, τα πανό, σε βάζανε αμέσως στο κλίμα. Τίποτα, μα τίποτα δεν έδειχνε ότι τα γέλια θα μετατραπούν σε κραυγές πόνου και αγωνίας και ο Χάρος θα σκέπαζε με την κατάμαυρη σκιά του το φαληρικό στάδιο...
Όταν βγήκε η ομάδα, το γήπεδο άλλαξε μορφή. Τα συναισθήματα δεν μπορούσαν να περιγραφούν με λόγια, οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά, όλων ,όλων μας... Έβλεπε ο καθένας μας στο πρόσωπο του άλλου, σαν να κοιτούσαμε μέσα από γυαλί, την αγάπη του για την ομάδα. Για τους παίκτες, το γήπεδο, για όλα. Τα πάντα για τον Ολυμπιακό.
Ο Σπύρος είχε ήδη εξαφανιστεί από δίπλα μου. Μετά από κάποια λεπτά, τον είδα πάνω στο κάγκελο να φωνάζει: «Γαλάκο είσαι ένας και μοναδικός!». Όλοι τραγουδούσαμε, όλοι ζούσαμε κάτι το απίθανο. Μα ο χάρος παραμόνευε…
Τα λεπτά άρχισαν να κυλούν. Το τόπι χανότανε μέσα στα πόδια των παιχταράδων μας. Ένα γήπεδο «στο πόδι», χωρίς σταματημό, ένα γήπεδο κόλαση.
Μετά από το 3ο λεπτό του παιχνιδιού, με ένα τρομερό κατέβασμα που έκανε ο Γαλάκος, έβαλε το πρώτο του γκολ. Αυτό ήταν. Το γήπεδο πήρε φωτιά και μαζί με αυτό και η καρδιά του Σπύρου, ο οποίος γκρεμοτσακίστηκε από το κάγκελο μέσα στα πανηγύρια. Το κεφάλι του άνοιξε, αλλά ποιος έδινε σημασία. Ούτε ο ίδιος. Μέσα στα αίματα φώναζε: «Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ»!
«Ρε Σπύρακλα, πρόσεχε ρε. Θα σκοτωθείς ρε φίλε».
«Υπάρχει πιο γλυκός θάνατος ρε??? Να σου πω εγώ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ»…
Τέλος του ημίχρονου.
«Έλα να κάτσεις λίγο κάτω ρε τρελέ».
«Κακομοίρη μου, αν σε δει η κ. Κατερίνα έτσι, θα σου το κόψει το γήπεδο μια και καλή! Δεν πρέπει να δει την κεφάλα σου σπασμένη ,ρε».
«Καλά ρε, θα δούμε μετά τι θα κάνουμε, όχου...»
Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε και ο Σπύρος έμεινε τελικά μαζί μου, δεν αισθανότανε και πολύ καλά. Όταν, όμως, ο Γαλάκος ξανακάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα, ανέβηκε πάλι στα κάγκελα και χοροπήδαγε σαν το κατσίκι...
«Οικονομόπουλε, να τον προσεχείς αυτόν, θα σου καρφώσει κι αλλά!», έλεγε στον τερματοφύλακα.
Τα γκολ διαδέχονταν το ένα το άλλο. Η καρδιά μας είχε βγει από τη θέση της και έκανε και αυτή τις βόλτες της μέσα στο γήπεδο. Ο Κουσουλάκης και ο Ορφανός είχαν ήδη βάλει από ένα γκολ.
Το σκορ ήταν 4-0 και το γλέντι φούντωνε, γλέντι που έγινε ακόμα πιο ξέφρενο έπειτα από την τρελή κούρσα του Βαμβακούλα και το 5-0. Το Όνειρο που ζούσαμε, ένα πραγματικό γεγονός πλέον, έφτασε στην αποκορύφωση του όταν ο Μάικ Γαλάκος στο 84' έκανε το 6-0.
Δεν θέλαμε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή, τίποτα άλλο δεν θα έφερνε την καρδιά μας σε τέτοιο παραλήρημα. Και έτσι, ξαφνικά, όλα άρχισαν...
«Πάμε ρε! Πάμεεεεεε!!!»
«Που πάνε όλοι, ρε Σπύρο, που να πάμε;»
«Πάμε ρε σου λέω, πάμε να τους βρούμε ρεεεεε! Τα αγόρια μας, τους άρχοντες μας, πάμε που σου λέω!»
«Κάτσε ρε Σπύρο, δεν τελείωσε, ένα λεπτό έχει ακόμα, κάτσε…»
Που να ακούσει... «Γαλάκο, σου ‘ρχομαι!», φώναζε. Άρχισε να τρέχει προς την έξοδο μαζί με τόσους άλλους. Τρέχαμε όλοι μαζί, με το μάτι να γυαλίζει από χαρά και περηφάνια. Κοντά στο πρώτο σκαλί, πήγα να τον πιάσω. «Μη χαθούμε, ρε!», του φώναζα. Λίγο πριν το πρώτο σκαλί τον είδα, ξαφνικά, να χάνεται, να πέφτει... Να πέφτουν όλοι από πάνω του, ο ένας μετά τον άλλον, με φόρα, με ορμή. Παντού φωνές, κραυγές, σπαραχτικές κραυγές...
«Ρεεεεεεεεεεεε! Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!», φώναζα. «Σταματήστε, πέσαμε ρεεεεε!!!».
Η φωνή μου ένα τίποτα μέσα στον όχλο, όλοι τρέχανε όλο και πιο πολύ, χωρίς να ξέρουν ότι από κάτω βρίσκεται κόσμος.
«Ανοίξτε Ρεεεεεεεε!!! Ανοίξτε καθάρματα τις πόρτες!!! Ανοίξτε, γαμώ το στανιό μου...ΣΠΥΡΟΟΟΟΟΟ, που είσαι Ρεεεεεε...ανοίξτε μαλάκες!!! Μηηηηηηη, μην τρέχετε, είμαστε κάτω ρεεεεεεε!!!»...
Λόγια, οδύνης λόγια χαραγμένα σαν από κοφτερή λεπίδα πάνω στην καρδιά μου. Είχαν πέσει από πάνω μου παιδιά και από κάτω μου άλλα να φωνάζουν σπαρακτικά. Μετά από κάποια ώρα, κατάφερα να σηκωθώ, ενώ ακόμα παλικάρια, το ένα μετά το άλλο, έπεφταν κάτω στις σκάλες…Βλέπω, μέσα στο χαλασμό, τον Σπύρο σφηνωμένο στη γωνία της πόρτας. Ένα κουβάρι να φωνάζει: «Ααααααααααααα το κεφάλι μου, το κεφαλάκι μουυυυυυ...".
Πήγα κοντά του. Του έβγαλα το κεφάλι μέσα από το κάγκελο. Ήταν σαν ένα ξένο σώμα πάνω του, δεν το αισθανόταν. Βρήκαμε ένα άνοιγμα, μια τρύπα που προσπάθησαν να ανοίξουν στην πόρτα. Βγήκαμε έξω. Έσυρα σαν τσουβάλι τον Σπύρο στον περίβολο της θύρας, και τον πήρα στην αγκαλιά μου. Δεν ένιωθε τίποτα πάνω του. Του στερέωσα το κεφάλι στο τοίχο. Έβαλα τα κλάματα.. Δεν θα μπορούσε να τον αναγνωρίσει ούτε η μανά του έτσι όπως ήταν...
«Σπύρο...μίλα ρε φίλε, ΜΙΛΑΑΑΑ!!!»
«Πονάω...το κεφάλι μου...πονάω…τι γίνεται;...Tι έγινε;...Πονάω Μανωλιό. Πονάωωωωωω...»
«Σώπα, σώπα. Έρχονται ρε, έρχονται. Θα σε φτιάξουν ρε, μη μιλάς...σώπα...»
«Γιατί φωνάζουν; Τι γίνεται ρε Mανωλιό. Τι γίνεται, τι μας κάνανε.»
«Τίποτα, σταμάτα αγόρι μου, έρχονται».
Τον αφήνω, πάω προς την είσοδο να βοηθήσω. Περνάω το χέρι μου μέσα από την τρύπα, 10 άτομα το αρπάζουν. Προσπαθούσαν να γλιτώσουν, να βγουν. Δεν μπορούσα να πιάσω κανέναν. Έπιανα ένα χέρι, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω το υπόλοιπο σώμα.
Μια μάζα όλα, χέρια, πόδια, μυαλά, όλα ένα...Έξω από την είσοδο κόσμος να τρέχει να βοηθήσει, πανικός κραυγές, κραυγές που σου έκαιγαν την ψυχή. Όλα μια κόλαση…
Τα πρώτα ασθενοφόρα έφτασαν. Έτρεξα στον Σπύρο.
«Σπύρακλα, έλα φτάσανε, έλα πάμε στο γιατρό, πάμε! Ακούς; θα σε πάρω αγκαλιά να σε πάω μέχρι εκεί, ακούς;... Κάνε υπομονή ήρθαν.»
Δεν μιλούσε. Τα μάτια του τρεμόπαιζαν κλειστά, δεν μίλαγε, δεν κουνιόταν. Τα έχασα...
«Όχι ρε! Όχι...Σπύρο, κάνε κουράγιο, ήρθανε ρε. Έλα, και θα σου φέρω τον Γαλάκο να σε δει, ακούς;...ακούς Σπύρο μου;...έλα πάμε, πάμε αγόρι μου, πάμε...»
Τον παίρνω στην αγκαλιά μου. Το κεφάλι του κρεμότανε κάτω. Τον πάω στο πρώτο ασθενοφόρο που είδα μπροστά μου, είχαν μέσα αλλά δυο παιδιά. «Πάρτε τον, πάρτε τον σας παρακαλώ. Δεν μιλάει, δεν σαλεύει, πάρτε τον!»
«Στο δίπλα, είναι άδειο. Στο δίπλα...» μου λέει ο νοσοκόμος. Πάω δίπλα, τον παίρνει ένας γιατρός, τον βάζουν στο φορείο, του περνάνε ορούς και τη μάσκα οξυγόνου και στο τέλος του φοράνε ένα κολάρο στο λαιμό. Μπαίνουμε μέσα και κατευθυνόμαστε προς το Τζάνειο.
Στη διαδρομή, ο νοσοκόμος του μέτραγε την πίεση και του έκανε συνέχεια ενέσεις.
«Γιατρέ τι...τι γίνεται, πες μου...πες, ζει; Θα γίνει καλά; Πες μου, σε παρακαλώ, είμαι φίλος του, πες μου!»
"Πρέπει να έχει σπάσει το λαιμό του, δύσκολα...θα δούμε..."
«Όχι ..όχι ρε Σπύρο, μη μου το κανείς αυτό, όχι...έλα, ξύπνα! Ξύπνα!!!»
Με έπιασε πανικός. Έπεσα πάνω του και άρχισα να τον κουνάω πέρα δώθε. Του έβγαλα τον ορό από το χέρι κατά λάθος. Δεν καταλάβαινα τι μου γινόταν. Κρύωνα, ίδρωνα, είχα πάθει σοκ.
Ο γιατρός με τράβηξε μακριά, έβαλε τον ορό στον Σπύρο και μου είπε ότι δεν του κάνω καλό με αυτό τον τρόπο. Με ρώτησε αν ήθελα να μου κάνει μια ηρεμιστική ένεση. «Όχι δεν θέλω τίποτα, καλά είμαι», του είπα.
Φτάσαμε στο νοσοκομείο. Ήδη ο πανικός είχε μεταφερθεί εκεί. Βγήκαμε, πήραν τρέχοντας στην εντατική τον Σπύρο. Εγώ πήγα στα ιατρεία να μου περάσουν μια γάζα στο κεφάλι, το είχα σκίσει. Μετά βγήκα και περίμενα τα νέα για το φίλο μου. Άρχισα να κλαίω, μόλις συνειδητοποιούσα τι είχε γίνει. Ζήτησα από τους γιατρούς να πάρω τηλέφωνο την οικογένεια του Σπύρου. Πήρα τηλέφωνο σπίτι του...
«Μαρία, δώσε μου τη μαμά σου...κυρία Κατερίνα...»…δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου…
«Μανωλιό, πες μου ότι είσαστε καλά! Βλέπουμε τηλεόραση, μάθαμε τι έγινε, πες μου μόνο αυτό...γιατί κλαις αγόρι μου; Μην κλαις, πέρασε τώρα...δώσε μου τον Σπύρο να ησυχάσω, δώσε μου να του μιλήσω στο τηλέφωνο...»
«κ. Κατερίνα, ελάτε από δω...δεν είναι καλά ο Σπύρος».
Η γυναίκα έπεσε, λιποθύμησε στο λεπτό. Επικράτησε πανικός. Ο θείος του πήρε το τηλέφωνο σαν πιο ψύχραιμος, ο πατέρας του είχε πεθάνει και ο θειος του ήταν σαν δεύτερος πατέρας για αυτόν. Του εξήγησα τι είχε συμβεί...
Σε 15 λεπτά φτάσανε.
Το χάος έξω από το νοσοκομείο επιβάρυνε την κατάσταση της κυρίας Κατερίνας, η οποία έχασε πάλι τις αισθήσεις της. Την πήγαν οι γιατροί να ξαπλώσει. Ο θείος του Σπύρου έκλαιγε ασταμάτητα...Πήγε να τον δει...Όταν βγήκε δεν μας μίλησε. Κατευθύνθηκε προς την έξοδο, πήρε φόρα, και κοπάνησε τη γροθιά του στον τοίχο...
«Γιατί Θεέ μου...» Φώναξε, «ΓΙΑΤΙ; Γιατί το παλικάρι μου ρε...... »
Η μικρή του αδερφή έτρεξε προς το μέρος του, του έπιασε το πόδι και άρχισε να κλαίει. Αυτή την εικόνα την έβλεπες παντού, σε κάθε γωνία μέσα στο νοσοκομείο. Στο νεκροθάλαμο μαζεύονταν συνέχεια συγγενείς προσπαθούσαν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους ανθρώπους.
Συνεχείς λιποθυμίες …οι γιατροί τρέχανε να δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Εγώ, η μητέρα του, ο θειος του και οι αδερφές του καθόμασταν και περιμέναμε με αγωνία να έρθει κάποιος να μας πει κάτι, το παραμικρό. Νοσοκόμες και γιατροί πήγαιναν μέσα έξω συνεχώς. Δεν τις κοιτούσα ποτέ, δεν ήθελα να έρθουν προς το μέρος μας. Ένα παιδί μετά το άλλο έφευγε από τη ζωή.
Όλοι μπαίνανε στον ψυχρό θάλαμο με μια ελπίδα , να μην είναι ο δικός τους άνθρωπος ένας από τα σκορπισμένα πτώματα κάτω στο δάπεδο του νεκροτομείου. Τα περισσότερα θύματα δεν είχαν ταυτότητα πάνω τους,οπότε έπρεπε να γίνει αναγνώριση από τους συγγενείς.
Δεν υπάρχει ποιο τρομακτικό πράγμα να είσαι με την αμφιβολία να περιμένεις τη σειρά σου να μπεις σε εκείνο το δωμάτιο , μη ξέροντας αν θα βγεις με το παιδί σου νεκρό στα χέρια σου. Η ποιο συγκλονιστική αναγνώριση ήταν του πιο μικρού παιδιού , του Παναγιωτάκη Τουμανίδη.
Οι θείοι του , όταν τον αναγνώρισαν, άρχισαν με λιγνούς να του φωνάζουν « Αυτό…αυτό είναι το παλικάρι μας. Σήκω Παναγιώτη μου.. σήκω αγόρι μου να φύγουμε σήκω λεβέντη μουυυυ». Ήταν απίστευτο όλο αυτό που βλέπαμε και ακούγαμε , που επιβάρυνε ακόμα ποιο πολύ την κατάσταση μας, ενώ περιμέναμε νέα από τους δικούς μας ανθρώπους. Μανάδες πέφτανε στο πάτωμα, πατεράδες ξεσπούσαν με γροθιές στους τοίχους από την οδύνη .
Ξαφνικά είδα ένα γιατρό να κατευθύνεται προς εμάς.
Δεν το ήθελα, αλλά η ώρα είχε φτάσει...πλησίασε προς το μέρος μας. Το ύφος του, παγερό αλλά ταυτόχρονα γεμάτο θλίψη. Η μητέρα του κατάλαβε…άρχισε να κλαίει και να φωνάζει το όνομα του παιδιού της, του Σπυράκου. "Σπύρο μουουου...αγόρι μου...όμορφε μου...».
Όλοι πέσανε πάνω της να την κρατήσουν. Ο γιατρός γύρισε σε εμένα, τα μάτια μου τρέχανε, δεν έβγαλα μιλιά. Μίλησε αυτός. «Λυπάμαι, το χάσαμε το παλικάρι, λυπάμαι ειλικρινά», είπε. Έπεσα, κάθισα στο πάτωμα. «Όχι ρε Σπύρο, Όχι ρε φίλε...ΦΙΛΕ ΜΟΥ…ΚΑΛΕ…ΟΧΙ»
Ήταν το τέλος μιας ζωής, μόλις 18 χρόνων. Μιας ζωής που μου χάρισε πολλά και μου πήρε αλλά τόσα. Ήταν ο φίλος μου, ο αδερφός, ένα κομμάτι από τη ζωή μου, από την ψυχή μου. Ο άνθρωπός μου, ο ΣΠΥΡΑΚΛΑΣ.
Ημερομηνία θανάτου: 8/2/81
Ώρα θανάτου: 20:30
Τώρα, 24 χρόνια μετά, μεγάλος πια και εγώ, παντρεμένος με δύο παιδιά, τον Σπύρο και τη Νεφέλη...δεν ξεχνάω ποτέ το φίλο μου τον Σπύρο, που χάθηκε άδικα, που έφυγε από τη ζωή χαρούμενος για την ομάδα του, με το χαμόγελο στα χείλη και το όνομα του Γαλάκου μέσα στην ψυχή του.
Πέθανε πάνω στο καθήκον, πέθανε για τη μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό. Πέθανε όμως και εξαιτίας της απροσεξίας και της ανευθυνότητα κάποιων . Η οργή μετά από τόσα χρόνια έχει εξασθενήσει και την έχει διαδεχθεί η λύπη και η θύμηση αυτών των παιδιών. Στην κηδεία του Σπύρου ήρθε ο «μοναδικός του», Ο Μάικ Γαλάκος.
Ο παίκτης που τον έκανε να τρέξει στα "σκαλιά του θανάτου" για να τον συναντήσει. Ένα τηλέφωνο στον Ολυμπιακό αρκούσε. Σημαίες, φανέλες, κασκόλ. Τον συνόδευσε και μια φανέλα ακουμπισμένη στην κοιλιά του, με την υπογραφή του Μάικ: "Θα σε θυμόμαστε πάντα παλικάρι μου.»...Γαλάκος
Όταν μετά από μήνες κόπασε ο θόρυβος από όλη την ιστορία, η οικογένεια του Σπύρου είχε ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα . Ήταν ο κύριος Νταϊφάς. Ήθελε να εκφράσει προσωπικά τη λύπη του για το θάνατο του Σπύρου. Δεν ήθελε, είπε, να πάρει πιο πριν, γιατί οι οικογένειες των παιδιών χρειαζόντουσαν ηρεμία.
Όλοι οι παίκτες τότε είχαν πάθει σοκ από όλα αυτά τα γεγονότα. Επισκέπτονταν το τραυματισμένα παιδιά και τις οικογένειες των θυμάτων με δάκρυα στα μάτια. Αρκετοί από αυτούς έδωσαν προσωπικά αρκετά χρήματα στις οικογένειες. Είναι χαρακτηριστικό ότι 2 από τα 21 θύματα ήταν φίλοι του Νίκου Αναστόπουλου, ο οποίος είχε προμηθεύσει ο ίδιος τα παιδιά με τα εισιτήρια της "μαύρης θύρας".
Ήταν ο Μιχάλης Μάρκου με την αρραβωνιαστικιά του Χαϊρατίδου Ζωγραφιά. Σκοτώθηκαν και οι δυο εκείνη τη μέρα. Θυμάμαι τον Μάικ Γαλάκο, ο οποίος έλεγε ότι μια ώρα μετά το τραγικό γεγονός…καθότανε στο γήπεδο και κοιτούσε τη θύρα 7 μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του.
Έλεγε ότι είναι απίστευτο να βάλει ο νους του πως τα παιδιά που ήταν εκεί, που τραγουδούσαν το όνομα του θρύλου, που γιόρταζαν το θρίαμβο του Ολυμπιακού, αυτά τα παιδιά ..ποδοπατήθηκαν από τη χαρά τους για τη μεγάλη νίκη την ίδια στιγμή που εμείς πανηγυρίζαμε στα αποδυτήρια το αποτέλεσμα….
Από τότε ξαναπήγα στο γήπεδο, όχι αρκετές φορές όμως. Θυμάμαι πως όταν περνούσα έξω από το Καραϊσκάκη, ο πόνος γινόταν αβάσταχτος. Προσπαθώ ακόμα και τώρα να λέω στα παιδιά μου για εκείνη τη μοιραία μέρα. Τους έχω πει τα πάντα για τον ΣΠΥΡΑΚΛΑ, ο μικρός μου γιος πήρε το όνομά του.
Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω από αυτό το γεγονός θέλοντας και μη. Από τότε κάθε οικογένεια ζει το δικό της δράμα. Η μοίρα έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι τη μαύρη εκείνη ημέρα. Πολλές οικογένειες διαλύθηκαν , όπως η οικογένεια του 14χρονου Παναγιώτη Τουμανίδη.
Μετά το θάνατο του Παναγιώτη πέθανε ο πατέρας, η γιαγιά του και η αδερφή του 26χρόνων. Υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν τον Ολυμπιακό και το φανατισμό που είχαν αυτά τα παιδιά για την ομάδα. Δεν είναι έτσι, όμως. Ο Ολυμπιακός αυτός είναι, των μεγάλων συγκινήσεων.
Δεν φταίει σε τίποτα ούτε αυτός, ούτε η αγάπη, ούτε ο φανατισμός, ούτε τίποτα. Μόνο η εγκληματική αβλεψία μερικών, οι οποίοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, μα ποτέ. Αν δεν είχαν ανοίξει τη θύρα 8 ,τα θύματα θα ήταν πολύ περισσότερα. Η θύρα 7 ήταν η μοναδική θύρα του σταδίου που δεν οδηγούσε κατευθείαν στις κερκίδες. Στο τέλος της σκάλας υπήρχε μια στοά σκοτεινή περίπου 50 μέτρα που έφτανε μέχρι την εξέδρα.
Όταν έβγαινες από το γήπεδο δεν μπορούσες να δεις αν υπήρχε κόσμος στη σκάλα ή αν οι πόρτα είναι ανοιχτή. Ακόμα και τώρα, δικαιολογώ απόλυτα τα παιδιά που πήγαν ώρες μετά για να βρουν τους υπεύθυνους για όλη την τραγωδία. Δεν είχε, όμως, κανένα νόημα πλέον. Μπορεί το δικαστήριο να τους αθώωσε όλους, αλλά οι τύψεις θα τους ακολουθούν μέχρι να πεθάνουν….
Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, δίνω το «παρών» μαζί με όλη την οικογένειά μου στο μνημόσυνο για τα 20 παιδιά και τον ένα αδερφό μου, που χάθηκαν έτσι ξαφνικά .Δεν ξεχνώ, πάντα τιμώ.
Όταν πήγα για πρώτη φορά στο νέο Καραϊσκάκη, τα πόδια μου κόπηκαν. Η θυσία αυτών των παιδιών είχε επιτέλους αντίκρισμα. Πήγα μαζί με τις αδερφές και το θείο του Σπύρου, βρεθήκαμε πάλι στο μέρος που άφησε την τελευταία του πνοή, πνοή την οποία αφιέρωσε στην αγαπημένη του ομάδα, στο ιδανικό της ζωής του.
Στον Ολυμπιακό του, στον Ολυμπιακό μας.. Ήταν αβάσταχτος ο πόνος και τα δάκρια ασταμάτητα. Η φράση «Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε», τρύπησε την καρδιά μας. Μας έλειπε, μας έλειπε πολύ….
Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Στην κερκίδα του Τορίνο, το 2000, αν δεν κάνω λάθος, δημιουργήθηκε ένα σύνθημα: «Θεέ μου, κάνε μου ένα χατίρι, κάνε αλήθεια ένα όνειρο τρελό, μαζί με εμάς να δούνε και οι νεκροί μας, το Θρύλο μας στον τελικό». Τρελάθηκα όταν το άκουσα.
Δείχνει πως ο ολυμπιακός λαός, γενιά με τη γενιά, δεν ξεχνάει ούτε στιγμή αυτά τα παιδιά. Αν γυρίσω 24 χρόνια πριν, θυμάμαι ότι όλος ο αθλητικός κόσμος (ανεξάρτητα από ομάδα και χρώμα) είχε συγκλονισθεί. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος προσέφερε αρκετό αίμα στο νοσοκομείο , ανάμεσα σε πολλούς άλλους μαζί και όλη η ομάδα του Ολυμπιακού. Από τους πρώτους ήταν ο Κυράστας και ο Καραβίτης.
Η κυρία Λόλα Νταϊφά ήταν είναι και θα είναι πάντα κοντά στις οικογένειες των θυμάτων, όπως επίσης και οι Σωκράτης και Πέτρος Κόκκαλης , υπάρχουν πράγματα που έχουν κάνει και δεν τα έχει μάθει κανείς. Αυτή είναι η πιο ουσιαστική βοήθεια και η πιο αληθινή.
Τότε τα χρήματα και οι 350 χιλιάδες που έδινε στις οικογένειες η κυβέρνηση ήταν ένα τίποτα. Τι να κάνουν τα λεφτά σε μια μάνα μπροστά στην απώλεια του παιδιού της;;;;;;; Δυστυχώς κανένας δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει υπεύθυνα τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτήν την τραγωδία.
Η ανάκριση δεν είπε ποτέ επίσημα , αν η πόρτα ήταν κλειστή ή ανοικτή , μόνο εμείς που ποδοπατηθήκαμε, χάσαμε τις αισθήσεις ,για αρκετή ώρα την αναπνοή μας, πεθάναμε…ξέρουμε και είναι ντροπή μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία να κρύβουμε την αλήθεια.
Θύμωσα και η οργή μου ξεπερνάει τα όριά μου όταν , ακόμα και τώρα, διαβάζω σε διάφορα βιβλία ότι η πόρτα ήταν ανοικτή. Σήμερα, αυτά που βλέπουμε και ακούμε εις βάρος των θυμάτων της Θύρας 7, αυτήν την ιεροσυλία που πράττουν κάποιοι υπάνθρωποι, είναι απαράδεκτη.
Ξέρω ότι κάθε ένας που βρίζει τους νεκρούς της θύρας 7, θα το βρει μπροστά του, αν δεν το έχει ήδη βρει. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, είναι αυτό που αισθάνομαι. Καλά όλα, καλές οι ομάδες, οι οπαδοί, αλλά το σημαντικότερο είναι να μη γίνονται τέτοια πράγματα και ο καθένας να γυρίζει σπίτι του αρτιμελής. Να πηγαίνει, αλλά να γυρίζει κιόλας. Το σύνθημα «Θρύλε, θυμήσου, πρωταθλητή σε θέλουνε ακόμα και οι νεκροί σου», μας ταρακουνάει όλους.
Όταν μια διοργάνωση κατακτάται, είναι παράδοση το τρόπαιο να σηκώνεται ψηλά... Από τις 8/2/81 και έπειτα, όμως, οι παίκτες του Ολυμπιακού το σηκώνουν τόσο ψηλά, ώστε να μπορέσουν και τα αδέλφια μας που είναι εκεί, να το ακουμπήσουν...
Στη μνήμη του φίλου και αδερφού μου ΣΠΥΡΟΥ…….!!!!
Ακολουθει η ιστορια του Σπυρακλα(Σπυρος Λεωνιδακης).Ενος απο τα θυματα της θυρας-7,που εχασε την ζωη του μολις στα 18 του χρονια....
Για τον Σπύρο, ο θάνατός του μέσα στο Καραϊσκάκη έμοιαζε με την υπέρτατη θυσία εν ώρα καθήκοντος.
«Πάμε ρε Σπυράκι να πιούμε καμία μπυρίτσα και να πειράξουμε καμία ψόφια», του έλεγα. «Τι λες ρε Μανωλιό, μυαλό κουκούτσι έχεις !
Ο θρύλος παίζει και εσύ μου λες για γυναίκες. Άσε με ρε, είμαι μικρός ακόμα για τέτοια. Έχω καιρό…», έλεγε. Όλοι νομίζαμε ότι είχε καιρό να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί τον Ολυμπιακό του. Οι οικογένεια του, οι φίλοι του, όλοι μας . Κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί ή έστω να περάσει από το μυαλό του αυτό που θα γινότανε εκείνη την μέρα και τι παγίδα μας είχε στήσει ο θάνατος…η θύρα θανάτου.
Εγώ, ο Μανωλιός, 18 χρόνων τότε , Ολυμπιακός με τις ώρες μου, είχα τον Σπύρο να με βάζει σε τάξη (όπως έλεγε) και να μου θυμίζει ποια είναι η θέση μας και που έπρεπε να είμαστε όταν έπαιζε ο Ολυμπιακός…
Το Σάββατο, στις 7/2, δεν κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ. Μαζευτήκαμε στο λιμάνι, με μια μπύρα στο χέρι μέχρι το πρωί. Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα, είχε φάει τότε μεγάλο κόλλημα με τον Γαλάκο. Όλο για αυτόν μιλούσε, ήταν τρελός και παλαβός για εκείνον. «Αύριο θα πάω, σίγουρα πράγματα!
Να τον φιλήσω, να τον ακουμπήσω απλά , και μετά δεν θα πλυθώ μέχρι την άλλη Κυριακή...», έλεγε. «Δεν με χωράνε τα παπούτσια μου όταν τον βλέπω, θέλω να τα βγάλω και να τρέξω προς το μέρος του. Είναι ο θεός ο ίδιος!» μονολογούσε. «Μη βλαστημάς ρε Σπύρο», του έλεγα εγώ ο αφελής...
Πήγαμε σπίτι με τα πόδια, θυμάμαι. Από τον Πειραιά μέχρι το Χαλάνδρι, με την κουβέντα δεν καταλάβαμε τον ποδαρόδρομο. Την άλλη μέρα ο Σπύρος σήκωσε πυρετό.
«Μας πήρε το αεράκι ρε Σπύρακλα», του είπα. Η κυρα Κατερίνα το θεώρησε απίθανο να σηκωθεί να πάει στον αγώνα. «Άστη να λέει, δεν χάνω τον αγώνα με τη χανούμισσα εγώ και πεθαμένος θα πάω!». Θεέ μου, τι κουβέντα...
Ξεκινήσαμε από τις 11 να κατηφορίζουμε. Όλοι οι δρόμοι ντυμένοι στα κόκκινα οδηγούσαν προς μια κατεύθυνση: Στο Καραϊσκάκη. Σε όλη τη διαδρομή, ο Σπύρος ήταν χαμένος, όπως πάντα πριν από κάθε αγώνα, τραγούδαγε και μίλαγε μόνος του.
«Φτάσαμε Μανωλιό, φτάσαμε! Κοίτα το, κοίτα το, είναι παράδεισος! Παράδεισος για εμάς και κόλαση για τους άλλους», του είπα και μας έπιασαν τα γέλια.
Στις 12 ήμασταν ήδη μέσα, θύρα 7, όπως πάντα. Οι φωνές, τα τραγούδια, τα πανό, σε βάζανε αμέσως στο κλίμα. Τίποτα, μα τίποτα δεν έδειχνε ότι τα γέλια θα μετατραπούν σε κραυγές πόνου και αγωνίας και ο Χάρος θα σκέπαζε με την κατάμαυρη σκιά του το φαληρικό στάδιο...
Όταν βγήκε η ομάδα, το γήπεδο άλλαξε μορφή. Τα συναισθήματα δεν μπορούσαν να περιγραφούν με λόγια, οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά, όλων ,όλων μας... Έβλεπε ο καθένας μας στο πρόσωπο του άλλου, σαν να κοιτούσαμε μέσα από γυαλί, την αγάπη του για την ομάδα. Για τους παίκτες, το γήπεδο, για όλα. Τα πάντα για τον Ολυμπιακό.
Ο Σπύρος είχε ήδη εξαφανιστεί από δίπλα μου. Μετά από κάποια λεπτά, τον είδα πάνω στο κάγκελο να φωνάζει: «Γαλάκο είσαι ένας και μοναδικός!». Όλοι τραγουδούσαμε, όλοι ζούσαμε κάτι το απίθανο. Μα ο χάρος παραμόνευε…
Τα λεπτά άρχισαν να κυλούν. Το τόπι χανότανε μέσα στα πόδια των παιχταράδων μας. Ένα γήπεδο «στο πόδι», χωρίς σταματημό, ένα γήπεδο κόλαση.
Μετά από το 3ο λεπτό του παιχνιδιού, με ένα τρομερό κατέβασμα που έκανε ο Γαλάκος, έβαλε το πρώτο του γκολ. Αυτό ήταν. Το γήπεδο πήρε φωτιά και μαζί με αυτό και η καρδιά του Σπύρου, ο οποίος γκρεμοτσακίστηκε από το κάγκελο μέσα στα πανηγύρια. Το κεφάλι του άνοιξε, αλλά ποιος έδινε σημασία. Ούτε ο ίδιος. Μέσα στα αίματα φώναζε: «Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ»!
«Ρε Σπύρακλα, πρόσεχε ρε. Θα σκοτωθείς ρε φίλε».
«Υπάρχει πιο γλυκός θάνατος ρε??? Να σου πω εγώ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ»…
Τέλος του ημίχρονου.
«Έλα να κάτσεις λίγο κάτω ρε τρελέ».
«Κακομοίρη μου, αν σε δει η κ. Κατερίνα έτσι, θα σου το κόψει το γήπεδο μια και καλή! Δεν πρέπει να δει την κεφάλα σου σπασμένη ,ρε».
«Καλά ρε, θα δούμε μετά τι θα κάνουμε, όχου...»
Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε και ο Σπύρος έμεινε τελικά μαζί μου, δεν αισθανότανε και πολύ καλά. Όταν, όμως, ο Γαλάκος ξανακάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα, ανέβηκε πάλι στα κάγκελα και χοροπήδαγε σαν το κατσίκι...
«Οικονομόπουλε, να τον προσεχείς αυτόν, θα σου καρφώσει κι αλλά!», έλεγε στον τερματοφύλακα.
Τα γκολ διαδέχονταν το ένα το άλλο. Η καρδιά μας είχε βγει από τη θέση της και έκανε και αυτή τις βόλτες της μέσα στο γήπεδο. Ο Κουσουλάκης και ο Ορφανός είχαν ήδη βάλει από ένα γκολ.
Το σκορ ήταν 4-0 και το γλέντι φούντωνε, γλέντι που έγινε ακόμα πιο ξέφρενο έπειτα από την τρελή κούρσα του Βαμβακούλα και το 5-0. Το Όνειρο που ζούσαμε, ένα πραγματικό γεγονός πλέον, έφτασε στην αποκορύφωση του όταν ο Μάικ Γαλάκος στο 84' έκανε το 6-0.
Δεν θέλαμε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή, τίποτα άλλο δεν θα έφερνε την καρδιά μας σε τέτοιο παραλήρημα. Και έτσι, ξαφνικά, όλα άρχισαν...
«Πάμε ρε! Πάμεεεεεε!!!»
«Που πάνε όλοι, ρε Σπύρο, που να πάμε;»
«Πάμε ρε σου λέω, πάμε να τους βρούμε ρεεεεε! Τα αγόρια μας, τους άρχοντες μας, πάμε που σου λέω!»
«Κάτσε ρε Σπύρο, δεν τελείωσε, ένα λεπτό έχει ακόμα, κάτσε…»
Που να ακούσει... «Γαλάκο, σου ‘ρχομαι!», φώναζε. Άρχισε να τρέχει προς την έξοδο μαζί με τόσους άλλους. Τρέχαμε όλοι μαζί, με το μάτι να γυαλίζει από χαρά και περηφάνια. Κοντά στο πρώτο σκαλί, πήγα να τον πιάσω. «Μη χαθούμε, ρε!», του φώναζα. Λίγο πριν το πρώτο σκαλί τον είδα, ξαφνικά, να χάνεται, να πέφτει... Να πέφτουν όλοι από πάνω του, ο ένας μετά τον άλλον, με φόρα, με ορμή. Παντού φωνές, κραυγές, σπαραχτικές κραυγές...
«Ρεεεεεεεεεεεε! Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!», φώναζα. «Σταματήστε, πέσαμε ρεεεεε!!!».
Η φωνή μου ένα τίποτα μέσα στον όχλο, όλοι τρέχανε όλο και πιο πολύ, χωρίς να ξέρουν ότι από κάτω βρίσκεται κόσμος.
«Ανοίξτε Ρεεεεεεεε!!! Ανοίξτε καθάρματα τις πόρτες!!! Ανοίξτε, γαμώ το στανιό μου...ΣΠΥΡΟΟΟΟΟΟ, που είσαι Ρεεεεεε...ανοίξτε μαλάκες!!! Μηηηηηηη, μην τρέχετε, είμαστε κάτω ρεεεεεεε!!!»...
Λόγια, οδύνης λόγια χαραγμένα σαν από κοφτερή λεπίδα πάνω στην καρδιά μου. Είχαν πέσει από πάνω μου παιδιά και από κάτω μου άλλα να φωνάζουν σπαρακτικά. Μετά από κάποια ώρα, κατάφερα να σηκωθώ, ενώ ακόμα παλικάρια, το ένα μετά το άλλο, έπεφταν κάτω στις σκάλες…Βλέπω, μέσα στο χαλασμό, τον Σπύρο σφηνωμένο στη γωνία της πόρτας. Ένα κουβάρι να φωνάζει: «Ααααααααααααα το κεφάλι μου, το κεφαλάκι μουυυυυυ...".
Πήγα κοντά του. Του έβγαλα το κεφάλι μέσα από το κάγκελο. Ήταν σαν ένα ξένο σώμα πάνω του, δεν το αισθανόταν. Βρήκαμε ένα άνοιγμα, μια τρύπα που προσπάθησαν να ανοίξουν στην πόρτα. Βγήκαμε έξω. Έσυρα σαν τσουβάλι τον Σπύρο στον περίβολο της θύρας, και τον πήρα στην αγκαλιά μου. Δεν ένιωθε τίποτα πάνω του. Του στερέωσα το κεφάλι στο τοίχο. Έβαλα τα κλάματα.. Δεν θα μπορούσε να τον αναγνωρίσει ούτε η μανά του έτσι όπως ήταν...
«Σπύρο...μίλα ρε φίλε, ΜΙΛΑΑΑΑ!!!»
«Πονάω...το κεφάλι μου...πονάω…τι γίνεται;...Tι έγινε;...Πονάω Μανωλιό. Πονάωωωωωω...»
«Σώπα, σώπα. Έρχονται ρε, έρχονται. Θα σε φτιάξουν ρε, μη μιλάς...σώπα...»
«Γιατί φωνάζουν; Τι γίνεται ρε Mανωλιό. Τι γίνεται, τι μας κάνανε.»
«Τίποτα, σταμάτα αγόρι μου, έρχονται».
Τον αφήνω, πάω προς την είσοδο να βοηθήσω. Περνάω το χέρι μου μέσα από την τρύπα, 10 άτομα το αρπάζουν. Προσπαθούσαν να γλιτώσουν, να βγουν. Δεν μπορούσα να πιάσω κανέναν. Έπιανα ένα χέρι, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω το υπόλοιπο σώμα.
Μια μάζα όλα, χέρια, πόδια, μυαλά, όλα ένα...Έξω από την είσοδο κόσμος να τρέχει να βοηθήσει, πανικός κραυγές, κραυγές που σου έκαιγαν την ψυχή. Όλα μια κόλαση…
Τα πρώτα ασθενοφόρα έφτασαν. Έτρεξα στον Σπύρο.
«Σπύρακλα, έλα φτάσανε, έλα πάμε στο γιατρό, πάμε! Ακούς; θα σε πάρω αγκαλιά να σε πάω μέχρι εκεί, ακούς;... Κάνε υπομονή ήρθαν.»
Δεν μιλούσε. Τα μάτια του τρεμόπαιζαν κλειστά, δεν μίλαγε, δεν κουνιόταν. Τα έχασα...
«Όχι ρε! Όχι...Σπύρο, κάνε κουράγιο, ήρθανε ρε. Έλα, και θα σου φέρω τον Γαλάκο να σε δει, ακούς;...ακούς Σπύρο μου;...έλα πάμε, πάμε αγόρι μου, πάμε...»
Τον παίρνω στην αγκαλιά μου. Το κεφάλι του κρεμότανε κάτω. Τον πάω στο πρώτο ασθενοφόρο που είδα μπροστά μου, είχαν μέσα αλλά δυο παιδιά. «Πάρτε τον, πάρτε τον σας παρακαλώ. Δεν μιλάει, δεν σαλεύει, πάρτε τον!»
«Στο δίπλα, είναι άδειο. Στο δίπλα...» μου λέει ο νοσοκόμος. Πάω δίπλα, τον παίρνει ένας γιατρός, τον βάζουν στο φορείο, του περνάνε ορούς και τη μάσκα οξυγόνου και στο τέλος του φοράνε ένα κολάρο στο λαιμό. Μπαίνουμε μέσα και κατευθυνόμαστε προς το Τζάνειο.
Στη διαδρομή, ο νοσοκόμος του μέτραγε την πίεση και του έκανε συνέχεια ενέσεις.
«Γιατρέ τι...τι γίνεται, πες μου...πες, ζει; Θα γίνει καλά; Πες μου, σε παρακαλώ, είμαι φίλος του, πες μου!»
"Πρέπει να έχει σπάσει το λαιμό του, δύσκολα...θα δούμε..."
«Όχι ..όχι ρε Σπύρο, μη μου το κανείς αυτό, όχι...έλα, ξύπνα! Ξύπνα!!!»
Με έπιασε πανικός. Έπεσα πάνω του και άρχισα να τον κουνάω πέρα δώθε. Του έβγαλα τον ορό από το χέρι κατά λάθος. Δεν καταλάβαινα τι μου γινόταν. Κρύωνα, ίδρωνα, είχα πάθει σοκ.
Ο γιατρός με τράβηξε μακριά, έβαλε τον ορό στον Σπύρο και μου είπε ότι δεν του κάνω καλό με αυτό τον τρόπο. Με ρώτησε αν ήθελα να μου κάνει μια ηρεμιστική ένεση. «Όχι δεν θέλω τίποτα, καλά είμαι», του είπα.
Φτάσαμε στο νοσοκομείο. Ήδη ο πανικός είχε μεταφερθεί εκεί. Βγήκαμε, πήραν τρέχοντας στην εντατική τον Σπύρο. Εγώ πήγα στα ιατρεία να μου περάσουν μια γάζα στο κεφάλι, το είχα σκίσει. Μετά βγήκα και περίμενα τα νέα για το φίλο μου. Άρχισα να κλαίω, μόλις συνειδητοποιούσα τι είχε γίνει. Ζήτησα από τους γιατρούς να πάρω τηλέφωνο την οικογένεια του Σπύρου. Πήρα τηλέφωνο σπίτι του...
«Μαρία, δώσε μου τη μαμά σου...κυρία Κατερίνα...»…δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου…
«Μανωλιό, πες μου ότι είσαστε καλά! Βλέπουμε τηλεόραση, μάθαμε τι έγινε, πες μου μόνο αυτό...γιατί κλαις αγόρι μου; Μην κλαις, πέρασε τώρα...δώσε μου τον Σπύρο να ησυχάσω, δώσε μου να του μιλήσω στο τηλέφωνο...»
«κ. Κατερίνα, ελάτε από δω...δεν είναι καλά ο Σπύρος».
Η γυναίκα έπεσε, λιποθύμησε στο λεπτό. Επικράτησε πανικός. Ο θείος του πήρε το τηλέφωνο σαν πιο ψύχραιμος, ο πατέρας του είχε πεθάνει και ο θειος του ήταν σαν δεύτερος πατέρας για αυτόν. Του εξήγησα τι είχε συμβεί...
Σε 15 λεπτά φτάσανε.
Το χάος έξω από το νοσοκομείο επιβάρυνε την κατάσταση της κυρίας Κατερίνας, η οποία έχασε πάλι τις αισθήσεις της. Την πήγαν οι γιατροί να ξαπλώσει. Ο θείος του Σπύρου έκλαιγε ασταμάτητα...Πήγε να τον δει...Όταν βγήκε δεν μας μίλησε. Κατευθύνθηκε προς την έξοδο, πήρε φόρα, και κοπάνησε τη γροθιά του στον τοίχο...
«Γιατί Θεέ μου...» Φώναξε, «ΓΙΑΤΙ; Γιατί το παλικάρι μου ρε...... »
Η μικρή του αδερφή έτρεξε προς το μέρος του, του έπιασε το πόδι και άρχισε να κλαίει. Αυτή την εικόνα την έβλεπες παντού, σε κάθε γωνία μέσα στο νοσοκομείο. Στο νεκροθάλαμο μαζεύονταν συνέχεια συγγενείς προσπαθούσαν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους ανθρώπους.
Συνεχείς λιποθυμίες …οι γιατροί τρέχανε να δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Εγώ, η μητέρα του, ο θειος του και οι αδερφές του καθόμασταν και περιμέναμε με αγωνία να έρθει κάποιος να μας πει κάτι, το παραμικρό. Νοσοκόμες και γιατροί πήγαιναν μέσα έξω συνεχώς. Δεν τις κοιτούσα ποτέ, δεν ήθελα να έρθουν προς το μέρος μας. Ένα παιδί μετά το άλλο έφευγε από τη ζωή.
Όλοι μπαίνανε στον ψυχρό θάλαμο με μια ελπίδα , να μην είναι ο δικός τους άνθρωπος ένας από τα σκορπισμένα πτώματα κάτω στο δάπεδο του νεκροτομείου. Τα περισσότερα θύματα δεν είχαν ταυτότητα πάνω τους,οπότε έπρεπε να γίνει αναγνώριση από τους συγγενείς.
Δεν υπάρχει ποιο τρομακτικό πράγμα να είσαι με την αμφιβολία να περιμένεις τη σειρά σου να μπεις σε εκείνο το δωμάτιο , μη ξέροντας αν θα βγεις με το παιδί σου νεκρό στα χέρια σου. Η ποιο συγκλονιστική αναγνώριση ήταν του πιο μικρού παιδιού , του Παναγιωτάκη Τουμανίδη.
Οι θείοι του , όταν τον αναγνώρισαν, άρχισαν με λιγνούς να του φωνάζουν « Αυτό…αυτό είναι το παλικάρι μας. Σήκω Παναγιώτη μου.. σήκω αγόρι μου να φύγουμε σήκω λεβέντη μουυυυ». Ήταν απίστευτο όλο αυτό που βλέπαμε και ακούγαμε , που επιβάρυνε ακόμα ποιο πολύ την κατάσταση μας, ενώ περιμέναμε νέα από τους δικούς μας ανθρώπους. Μανάδες πέφτανε στο πάτωμα, πατεράδες ξεσπούσαν με γροθιές στους τοίχους από την οδύνη .
Ξαφνικά είδα ένα γιατρό να κατευθύνεται προς εμάς.
Δεν το ήθελα, αλλά η ώρα είχε φτάσει...πλησίασε προς το μέρος μας. Το ύφος του, παγερό αλλά ταυτόχρονα γεμάτο θλίψη. Η μητέρα του κατάλαβε…άρχισε να κλαίει και να φωνάζει το όνομα του παιδιού της, του Σπυράκου. "Σπύρο μουουου...αγόρι μου...όμορφε μου...».
Όλοι πέσανε πάνω της να την κρατήσουν. Ο γιατρός γύρισε σε εμένα, τα μάτια μου τρέχανε, δεν έβγαλα μιλιά. Μίλησε αυτός. «Λυπάμαι, το χάσαμε το παλικάρι, λυπάμαι ειλικρινά», είπε. Έπεσα, κάθισα στο πάτωμα. «Όχι ρε Σπύρο, Όχι ρε φίλε...ΦΙΛΕ ΜΟΥ…ΚΑΛΕ…ΟΧΙ»
Ήταν το τέλος μιας ζωής, μόλις 18 χρόνων. Μιας ζωής που μου χάρισε πολλά και μου πήρε αλλά τόσα. Ήταν ο φίλος μου, ο αδερφός, ένα κομμάτι από τη ζωή μου, από την ψυχή μου. Ο άνθρωπός μου, ο ΣΠΥΡΑΚΛΑΣ.
Ημερομηνία θανάτου: 8/2/81
Ώρα θανάτου: 20:30
Τώρα, 24 χρόνια μετά, μεγάλος πια και εγώ, παντρεμένος με δύο παιδιά, τον Σπύρο και τη Νεφέλη...δεν ξεχνάω ποτέ το φίλο μου τον Σπύρο, που χάθηκε άδικα, που έφυγε από τη ζωή χαρούμενος για την ομάδα του, με το χαμόγελο στα χείλη και το όνομα του Γαλάκου μέσα στην ψυχή του.
Πέθανε πάνω στο καθήκον, πέθανε για τη μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό. Πέθανε όμως και εξαιτίας της απροσεξίας και της ανευθυνότητα κάποιων . Η οργή μετά από τόσα χρόνια έχει εξασθενήσει και την έχει διαδεχθεί η λύπη και η θύμηση αυτών των παιδιών. Στην κηδεία του Σπύρου ήρθε ο «μοναδικός του», Ο Μάικ Γαλάκος.
Ο παίκτης που τον έκανε να τρέξει στα "σκαλιά του θανάτου" για να τον συναντήσει. Ένα τηλέφωνο στον Ολυμπιακό αρκούσε. Σημαίες, φανέλες, κασκόλ. Τον συνόδευσε και μια φανέλα ακουμπισμένη στην κοιλιά του, με την υπογραφή του Μάικ: "Θα σε θυμόμαστε πάντα παλικάρι μου.»...Γαλάκος
Όταν μετά από μήνες κόπασε ο θόρυβος από όλη την ιστορία, η οικογένεια του Σπύρου είχε ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα . Ήταν ο κύριος Νταϊφάς. Ήθελε να εκφράσει προσωπικά τη λύπη του για το θάνατο του Σπύρου. Δεν ήθελε, είπε, να πάρει πιο πριν, γιατί οι οικογένειες των παιδιών χρειαζόντουσαν ηρεμία.
Όλοι οι παίκτες τότε είχαν πάθει σοκ από όλα αυτά τα γεγονότα. Επισκέπτονταν το τραυματισμένα παιδιά και τις οικογένειες των θυμάτων με δάκρυα στα μάτια. Αρκετοί από αυτούς έδωσαν προσωπικά αρκετά χρήματα στις οικογένειες. Είναι χαρακτηριστικό ότι 2 από τα 21 θύματα ήταν φίλοι του Νίκου Αναστόπουλου, ο οποίος είχε προμηθεύσει ο ίδιος τα παιδιά με τα εισιτήρια της "μαύρης θύρας".
Ήταν ο Μιχάλης Μάρκου με την αρραβωνιαστικιά του Χαϊρατίδου Ζωγραφιά. Σκοτώθηκαν και οι δυο εκείνη τη μέρα. Θυμάμαι τον Μάικ Γαλάκο, ο οποίος έλεγε ότι μια ώρα μετά το τραγικό γεγονός…καθότανε στο γήπεδο και κοιτούσε τη θύρα 7 μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του.
Έλεγε ότι είναι απίστευτο να βάλει ο νους του πως τα παιδιά που ήταν εκεί, που τραγουδούσαν το όνομα του θρύλου, που γιόρταζαν το θρίαμβο του Ολυμπιακού, αυτά τα παιδιά ..ποδοπατήθηκαν από τη χαρά τους για τη μεγάλη νίκη την ίδια στιγμή που εμείς πανηγυρίζαμε στα αποδυτήρια το αποτέλεσμα….
Από τότε ξαναπήγα στο γήπεδο, όχι αρκετές φορές όμως. Θυμάμαι πως όταν περνούσα έξω από το Καραϊσκάκη, ο πόνος γινόταν αβάσταχτος. Προσπαθώ ακόμα και τώρα να λέω στα παιδιά μου για εκείνη τη μοιραία μέρα. Τους έχω πει τα πάντα για τον ΣΠΥΡΑΚΛΑ, ο μικρός μου γιος πήρε το όνομά του.
Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω από αυτό το γεγονός θέλοντας και μη. Από τότε κάθε οικογένεια ζει το δικό της δράμα. Η μοίρα έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι τη μαύρη εκείνη ημέρα. Πολλές οικογένειες διαλύθηκαν , όπως η οικογένεια του 14χρονου Παναγιώτη Τουμανίδη.
Μετά το θάνατο του Παναγιώτη πέθανε ο πατέρας, η γιαγιά του και η αδερφή του 26χρόνων. Υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν τον Ολυμπιακό και το φανατισμό που είχαν αυτά τα παιδιά για την ομάδα. Δεν είναι έτσι, όμως. Ο Ολυμπιακός αυτός είναι, των μεγάλων συγκινήσεων.
Δεν φταίει σε τίποτα ούτε αυτός, ούτε η αγάπη, ούτε ο φανατισμός, ούτε τίποτα. Μόνο η εγκληματική αβλεψία μερικών, οι οποίοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, μα ποτέ. Αν δεν είχαν ανοίξει τη θύρα 8 ,τα θύματα θα ήταν πολύ περισσότερα. Η θύρα 7 ήταν η μοναδική θύρα του σταδίου που δεν οδηγούσε κατευθείαν στις κερκίδες. Στο τέλος της σκάλας υπήρχε μια στοά σκοτεινή περίπου 50 μέτρα που έφτανε μέχρι την εξέδρα.
Όταν έβγαινες από το γήπεδο δεν μπορούσες να δεις αν υπήρχε κόσμος στη σκάλα ή αν οι πόρτα είναι ανοιχτή. Ακόμα και τώρα, δικαιολογώ απόλυτα τα παιδιά που πήγαν ώρες μετά για να βρουν τους υπεύθυνους για όλη την τραγωδία. Δεν είχε, όμως, κανένα νόημα πλέον. Μπορεί το δικαστήριο να τους αθώωσε όλους, αλλά οι τύψεις θα τους ακολουθούν μέχρι να πεθάνουν….
Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, δίνω το «παρών» μαζί με όλη την οικογένειά μου στο μνημόσυνο για τα 20 παιδιά και τον ένα αδερφό μου, που χάθηκαν έτσι ξαφνικά .Δεν ξεχνώ, πάντα τιμώ.
Όταν πήγα για πρώτη φορά στο νέο Καραϊσκάκη, τα πόδια μου κόπηκαν. Η θυσία αυτών των παιδιών είχε επιτέλους αντίκρισμα. Πήγα μαζί με τις αδερφές και το θείο του Σπύρου, βρεθήκαμε πάλι στο μέρος που άφησε την τελευταία του πνοή, πνοή την οποία αφιέρωσε στην αγαπημένη του ομάδα, στο ιδανικό της ζωής του.
Στον Ολυμπιακό του, στον Ολυμπιακό μας.. Ήταν αβάσταχτος ο πόνος και τα δάκρια ασταμάτητα. Η φράση «Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε», τρύπησε την καρδιά μας. Μας έλειπε, μας έλειπε πολύ….
Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Στην κερκίδα του Τορίνο, το 2000, αν δεν κάνω λάθος, δημιουργήθηκε ένα σύνθημα: «Θεέ μου, κάνε μου ένα χατίρι, κάνε αλήθεια ένα όνειρο τρελό, μαζί με εμάς να δούνε και οι νεκροί μας, το Θρύλο μας στον τελικό». Τρελάθηκα όταν το άκουσα.
Δείχνει πως ο ολυμπιακός λαός, γενιά με τη γενιά, δεν ξεχνάει ούτε στιγμή αυτά τα παιδιά. Αν γυρίσω 24 χρόνια πριν, θυμάμαι ότι όλος ο αθλητικός κόσμος (ανεξάρτητα από ομάδα και χρώμα) είχε συγκλονισθεί. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος προσέφερε αρκετό αίμα στο νοσοκομείο , ανάμεσα σε πολλούς άλλους μαζί και όλη η ομάδα του Ολυμπιακού. Από τους πρώτους ήταν ο Κυράστας και ο Καραβίτης.
Η κυρία Λόλα Νταϊφά ήταν είναι και θα είναι πάντα κοντά στις οικογένειες των θυμάτων, όπως επίσης και οι Σωκράτης και Πέτρος Κόκκαλης , υπάρχουν πράγματα που έχουν κάνει και δεν τα έχει μάθει κανείς. Αυτή είναι η πιο ουσιαστική βοήθεια και η πιο αληθινή.
Τότε τα χρήματα και οι 350 χιλιάδες που έδινε στις οικογένειες η κυβέρνηση ήταν ένα τίποτα. Τι να κάνουν τα λεφτά σε μια μάνα μπροστά στην απώλεια του παιδιού της;;;;;;; Δυστυχώς κανένας δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει υπεύθυνα τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτήν την τραγωδία.
Η ανάκριση δεν είπε ποτέ επίσημα , αν η πόρτα ήταν κλειστή ή ανοικτή , μόνο εμείς που ποδοπατηθήκαμε, χάσαμε τις αισθήσεις ,για αρκετή ώρα την αναπνοή μας, πεθάναμε…ξέρουμε και είναι ντροπή μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία να κρύβουμε την αλήθεια.
Θύμωσα και η οργή μου ξεπερνάει τα όριά μου όταν , ακόμα και τώρα, διαβάζω σε διάφορα βιβλία ότι η πόρτα ήταν ανοικτή. Σήμερα, αυτά που βλέπουμε και ακούμε εις βάρος των θυμάτων της Θύρας 7, αυτήν την ιεροσυλία που πράττουν κάποιοι υπάνθρωποι, είναι απαράδεκτη.
Ξέρω ότι κάθε ένας που βρίζει τους νεκρούς της θύρας 7, θα το βρει μπροστά του, αν δεν το έχει ήδη βρει. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, είναι αυτό που αισθάνομαι. Καλά όλα, καλές οι ομάδες, οι οπαδοί, αλλά το σημαντικότερο είναι να μη γίνονται τέτοια πράγματα και ο καθένας να γυρίζει σπίτι του αρτιμελής. Να πηγαίνει, αλλά να γυρίζει κιόλας. Το σύνθημα «Θρύλε, θυμήσου, πρωταθλητή σε θέλουνε ακόμα και οι νεκροί σου», μας ταρακουνάει όλους.
Όταν μια διοργάνωση κατακτάται, είναι παράδοση το τρόπαιο να σηκώνεται ψηλά... Από τις 8/2/81 και έπειτα, όμως, οι παίκτες του Ολυμπιακού το σηκώνουν τόσο ψηλά, ώστε να μπορέσουν και τα αδέλφια μας που είναι εκεί, να το ακουμπήσουν...
Στη μνήμη του φίλου και αδερφού μου ΣΠΥΡΟΥ…….!!!!
Kάπως έτσι στήνονται οι βωμοί
Τούτος ο κόσμος δεν τα χωράει τα όνειρα που καίνε. Τα 'χει για εχθρό, τ' αντέχει μόνο για βιτρίνα. Μόνο για τραγούδι, για τις δυο ώρες που κρατάει μια ταινία, για τις λίγες σελίδες που στριμώχνονται σ'ένα βιβλίο. Μόνο για κει τα αγαπά. Σαν βγουν πιο έξω τον τρομάζουν. Σαν κάνουν να αναπνεύσουν ανάμεσα του τα πολεμά. Και κάπως έτσι στήνονται οι βωμοί που πάνω τους θυσιάζονται. Πόσοι αντέχουν?? Λίγοι. Οι πιο τυχεροί. Οι πιο δυνατοί. Οι άλλοι χάνονται για πάντα, ή για μια βασανιστική ζωή μες στην ζωή τους, που μοιάζει να κρατάει για πάντα.
Όλα αυτά είναι εκείνα που θες να αποφύγεις κι εσύ όπως κι εγώ το ξέρω καλά αυτό.
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
θες κι άλλα.....
Ακουσέ με....
Κοίταξέ με.....
θαύμασέ με....
Χειροκρότησέ με....
Πλήρωσέ με.....
Ανοιξέ μου τα πόδια σου.....
Είμαι έξυπνος.....
Είμαι γοητευτικός...
Είμαι ευαίσθητος....
Είμαι σέξυ....
θες κι άλλα.....?
oκ....
πες μου...
μα...
να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι....?
σε τί θεό πιστεύεις....... ?
Χωρίς προκαταλήψεις.....
.jpg)
Μαζοχισμός, κομμουνισμός, αναρχία, παιδεραστία, δημοκρατία, καπιταλισμός, ρατσισμός, σκλαβιά, πολυγαμία, ελευθερία, ναζισμός, πόλεμος, ειρήνη, ψέμα, αλήθεια, βία...άντε θρησκεία...
Δεν υπάρχουν καλές ή κακές ιδέες.
Δεν υπάρχουν λάθος ή σωστές ιδέες.
Υπάρχουν απλώς ιδέες με πολλούς ή λίγους υποστηρικτές.
Σκέφτεσαι ελεύθερα όταν αποφασίσεις ποια ιδέα θα υποστηρίξεις, ξεκινώντας την σκέψη σου από το μηδέν. Χωρίς προκαταλήψεις.
Το αν υπάρχουν καλές ή κακές πράξεις είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα. Για να μπορέσεις να κρίνεις το καλό ή το κακό πρέπει πρώτα από όλα να ορίσεις έναν στόχο, έναν σκοπό. Καλό ή κακό για ποιον, καλό ή κακό ως προς τι;
Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2009
Αυτή είναι η ταπεινή απάντησή μου στη σιωπή σας και σε όσα γράφτηκαν για εμένα
Ρωτήθηκε κάποτε ο Γέροντας Παΐσιος Γέροντα, όταν με αδικούν, η καρδιά μου σκληραίνει. Και απαντά ο Γέροντας: Αν σκεφτόμασταν ότι ο πιο αδικημένος είναι ο Χριστός, θα δεχόμασταν με χαρά την αδικία. Ενώ ήταν Θεός, κατέβηκε στην γη από πολλή αγάπη και κλείσθηκε εννιά μήνες στην κοιλιά της Παναγίας. Ύστερα, τριάντα χρόνια έζησε αθόρυβα. Από δεκαπέντε μέχρι τριάντα χρόνων δούλευε μαραγκός στους Εβραίους. Και τι εργαλεία είχαν τότε; Ξύλινα πριόνια χρησιμοποιούσαν, με κάτι καβίλιες ξύλινες. Του έδιναν και κάτι σανίδια….και Του έλεγαν: «φτιάξε αυτό, φτιάξε εκείνο….» και πώς να τα πλανίσει; Πλανίζονταν μ’ εκείνα τα γύφτικα σίδερα, που χρησιμοποιούσαν τότε για πλάνες; Ξέρεις τι ζόρικα είναι; Άντε ύστερα, τρία χρόνια ταλαιπωρία! Ξυπόλυτος να πηγαίνει από εδώ-από εκεί, για να κηρύττει! Θεράπευε αρρώστους, με λάσπη άνοιγε τα μάτια των τυφλών, και αυτοί πάλι ζητούσαν σημεία. Έβγαζε τα δαιμόνια από τους δαιμονισμένους, αλλά δυστυχώς οι αχάριστοι άνθρωποι Του έλεγαν πως είχε δαιμόνιο! Και ενώ τόσοι είχαν μιλήσει και προφητεύσει γι’ Αυτόν, τόσα θαύματα έκανε, και τελικά ονειδισμούς, σταύρωμα. Γι’ αυτό οι αδικημένοι είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού. Γιατί ως αδικημένοι έχουν στην καρδιά τους τον αδικημένο Χριστό και αγάλλονται στην εξορία και στην φυλακή σαν να βρίσκονται στον Παράδεισο, διότι, όπου Χριστός εκεί Παράδεισος.
Γέροντα, όταν κάνω ένα καλό, λυπάμαι, αν δεν το αναγνωρίσουν οι άλλοι.
Και απαντά ο Άγιος Γέροντας: καλά, εσύ τι θέλεις, αναγνώριση από τον Χριστό ή από τους ανθρώπους; Πιο πολύ όφελος δεν έχεις από την αναγνώριση του Χριστού; Σε τι σε βοηθάει να σε προσέχουν οι άνθρωποι; Αν τώρα σου αναγνωρίσουν το καλό που κάνεις, στην άλλη ζωή θα ακούσεις: «απέλαβες τα αγαθά σου εν τη ζωή σου». Πρέπει να χαιρόμαστε, όταν δεν αναγνωρίζουν οι άλλοι τους κόπους μας και δεν μας ανταμείβουν, γιατί αυτούς τους κόπους τους λαμβάνει υπ’ όψιν ο Θεός και θα μας ανταμείψει με πληρωμή αιώνια. Αφού υπάρχει Θεία ανταπόδοση, να κοιτάξουμε να βάλουμε καμιά δραχμή στο Ταμιευτήριο του Θεού. Πρέπει να δεχόμαστε την αδικία σαν μεγάλη ευλογία, γιατί αποταμιεύουμε από την ουράνια ευλογία.
Σας ευχαριστώ για όλα.
Με αγάπη Χριστού Ιησού, Κυρίου ημών
Πρεσβύτερος Ευάγγελος Γιώτας
Γέροντα, όταν κάνω ένα καλό, λυπάμαι, αν δεν το αναγνωρίσουν οι άλλοι.
Και απαντά ο Άγιος Γέροντας: καλά, εσύ τι θέλεις, αναγνώριση από τον Χριστό ή από τους ανθρώπους; Πιο πολύ όφελος δεν έχεις από την αναγνώριση του Χριστού; Σε τι σε βοηθάει να σε προσέχουν οι άνθρωποι; Αν τώρα σου αναγνωρίσουν το καλό που κάνεις, στην άλλη ζωή θα ακούσεις: «απέλαβες τα αγαθά σου εν τη ζωή σου». Πρέπει να χαιρόμαστε, όταν δεν αναγνωρίζουν οι άλλοι τους κόπους μας και δεν μας ανταμείβουν, γιατί αυτούς τους κόπους τους λαμβάνει υπ’ όψιν ο Θεός και θα μας ανταμείψει με πληρωμή αιώνια. Αφού υπάρχει Θεία ανταπόδοση, να κοιτάξουμε να βάλουμε καμιά δραχμή στο Ταμιευτήριο του Θεού. Πρέπει να δεχόμαστε την αδικία σαν μεγάλη ευλογία, γιατί αποταμιεύουμε από την ουράνια ευλογία.
Σας ευχαριστώ για όλα.
Με αγάπη Χριστού Ιησού, Κυρίου ημών
Πρεσβύτερος Ευάγγελος Γιώτας
Κοτες δημοσιογραφοι
"Τωρα ολοι οι παντελως ασχετοι εχουν γυρισει εναντιον της αστυνομιας διοτι τα εκαναν πανω τους με αυτα που εγραφε η προκυρυξη. Θελουν να παρουν το αντιθετο μερος απο την εξουσια τους φταιει η αστυνομια για τον διασυρμο λες και περιμενουμε σαν κρατος να μας ρεζιλεψει ενας ψυχασθενης!!Που πηγανε τα τοσα σκανδαλα??αυτα δεν διεσυραν το Ελληνικο κρατος??Μεχρι εκει μπορουν να δουν φαινετε..."
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
totefteri
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
totefteri
Σπείρα (και παπάς του Βόλου μαζί) έσκαβε για λίρες σε… ναό!
Ένας παππούς, που ήταν νέος την εποχή του ανταρτοπόλεμου (εμφύλιου), είχε ένα μυστικό:
Ότι οι αντάρτες είχαν κρύψει ένα κασελάκι με λίρες μέσα στην εκκλησία τους, εκεί, στην Παναγία «Τρύπας» στη Γορίτσα Μαγνησίας (μητρόπολη Βόλου) κάτω από το πλατύσκαλο της σκάλας που οδηγεί στο καμπαναριό του ναού.
Το μυστικό αυτό, το αποκάλυψε τις μέρες αυτές.
Δεν ξέρουμε αν το εξομολογήθηκε σε παπά. Το ρεπορτάζ από το «Πρώτο Θέμα» λέει ότι το είπε στην παρέα του, σε τέσσερα άτομα μεταξύ των οποίων και ένας 39χρονος ιερέας, που δεν ήταν όμως ο εφημέριος του συγκεκριμένου ναού, αλλά ήταν πάντως και αυτός κανονικός ιερέας της Μητρόπολης.
Αποφάσισαν λοιπόν να επιχειρήσουν (οι τέσσερις της παρέας) την ανασκαφή μυστικά, παράνομα, χωρίς άδεια.
Σύμφωνα με το σενάριο, οι δύο από αυτούς (οι νεότεροι), ένας 27χρονος και ένας 29χρονος θα αναλάμβαναν τη βαριά δουλειά: Να σπάσουν με βαριοπούλες το πλατύσκαλο ώστε να μπορέσουν να σκάψουν.
Ο τρίτος της παρέας - ένας 43χρονος ιδιωτικός υπάλληλος- θα κρατούσε τσίλιες μήπως εμφανιστεί κάποιος.
Και ο παπάς; Μαζί και ο παπάς!
Διότι τόσο η εκκλησία όσο και το καμπαναριό ήταν κλειδωμένα και δεν ήθελαν να κάνουν εξωτερική ζημιά στην εκκλησία (σπασμένες πόρτες κ.λπ.), που ενδεχομένως να τους πρόδιδε σε κάποιον περαστικό την ώρα που αυτοί θα ήταν μέσα και θα έψαχναν για τον θησαυρό…
Ο ρόλος λοιπόν του 39χρονου παπά – μέλους της σπείρας των τεσσάρων ενεργών χρυσοθήρων (ο παππούς δεν συμμετείχε ενεργά, ή γίνονταν εν αγνοία του όλα αυτά) ήταν να μεσολαβήσει σαν σύνδεσμος (παπάς με παπά) και να εξασφαλίσει τη συνεργασία του εφημέριου της εκκλησίας (για το άνοιγμα των θυρών, κ.λπ.).
Το σχέδιο λοιπόν μπήκε σε εφαρμογή, αφού το πρωί της Πέμπτης, ο παπάς … Ιντιάνα Τζόουνς, τους ενημέρωσε ότι ο εφημέριος είχε δώσει τη συγκατάθεσή του για να μπουν και να σκάψουν στο χώρο.
Μπήκαν λοιπόν στην εκκλησία, έφτασαν στο καμπαναριό, και άρχισαν το ψάξιμο.
Δεν πέρασε όμως πολύ ώρα, δεν πρόλαβαν να μάθουν αν τελικά υπήρχε ή όχι θησαυρός (κρυμμένες λίρες), διότι τις εργασίες τους τις διέκοψε η αστυνομία Βόλου που έφτασε εκεί ειδοποιημένη από τον εφημέριο (που ή δεν ήταν τελικά στο κόλπο, ή φοβήθηκε από το θόρυβο που έκαναν οι κυνηγοί θησαυρών, και αποστασιοποιήθηκε).
Και έτσι οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα (και οι τέσσερις, και ο παπάς μαζί), που τους άσκησε δίωξη για παράνομη εκσκαφή.
xairete
Επιδημία αυτοκτονιών στον αμερικανικό στρατό
Με ανησυχητικούς ρυθμούς αυξάνονται οι αυτοκτονίες στον αμερικανικό στρατό. Μόνο τον Ιανουάριο του 2009, ο αριθμός των αυτόχειρων του στρατεύματος των ΗΠΑ έφτασε τους 24. Το Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων, επιβεβαίωσε ότι τον περασμένο μήνα έγιναν επτά αυτοκτονίες, αλλά υπάρχουν ακόμα 17 περιπτώσεις που διερευνώνται, και οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα είναι αυτοκτονίες. Και όλα αυτά τη στιγμή που δόθηκαν στη δημοσιότητα στοιχεία έκθεσης στην οποία επισημαίνεται ότι το 2008 ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές τις τελευταίες δεκαετίες, αναφορικά με τον αριθμό των αυτόχειρων στρατιωτών.Στο σύνολο του 2008 έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 128 αυτοκτονίες, αριθμός που μπορεί τελικώς να αυξηθεί, αφού τελούν υπό διερεύνηση ακόμα 15 περιπτώσεις. Πρόκειται πάντως για τον μεγαλύτερο αριθμό αυτοκτονιών στο αμερικανικό στράτευμα από το 1980, όταν άρχισε η καταγραφή συγκεκριμένων στοιχείων. Το 2007 είχαν καταγραφεί 115 αυτοκτονίες.Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά παρατηρείται αύξηση του αριθμού των αυτόχειρων στον στρατό, παρά τις προσπάθειες για έγκαιρο εντοπισμό των περιπτώσεων στρατιωτών που εκδηλώνουν τέτοιες τάσεις.
apodikseis
Τους κάνει (πάλι) άνω – κάτω!
Aν ο κ. Βγενόπουλος έψαχνε να βρει έναν τρόπο για να... «ξεγυμνώσει» το πολιτικό σύστημα, το πέτυχε! Η πρότασή του για την Ολυμπιακή προκάλεσε αμηχανία. Μάλλον, όμως, πρόκειται για κάτι περισσότερο από ένα... γινάτι.
Και τώρα τι θα κάνετε κύριοι με την Ολυμπιακή; Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει πρόταση μετά την κίνηση της MIG. Αλλά και ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί εύκολα να πει όχι, αφού η πρόταση του δίνει το δικαίωμα να ακυρώσει τη συμφωνία μετά τις εκλογές, αν κι εφόσον, φυσικά, τις κερδίσει...
Έχουν τρεις λύσεις:
- Να συζητήσουν με τον κ. Βγενόπουλο και μάλιστα από τη στιγμή που μετά από τόσες και τόσες προσπάθειες όλων των τελευταίων κυβερνήσεων δεν βρέθηκε ακόμη επενδυτής που να προσφέρει για την Ολυμπιακή κάτι περισσότερο από τις... καλές του προθέσεις.
- Να ξεκαθαρίσουν ότι... δεν έχουν τελικά σκοπό να πουλήσουν την Ολυμπιακή και να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό πόσα χρήματα θα μας κοστίσει αυτό.
- Να βρουν έναν άλλο επενδυτή για να αντικαταστήσουν τον κ. Βγενόπουλο, όπως συνέβη και στην περίπτωση του ΟΤΕ.
Πιστεύουμε, πάντως, ότι η πρόταση της MIG δύσκολα θα βρει ανταγωνιστές. Όχι μόνο διότι δεν υπήρξε μέχρι σήμερα επενδυτής που να προσέφερε κάτι καλύτερο, αλλά και επειδή ο «όρος» της πιθανής επανακρατικοποίησης της εταιρείας είναι πραγματικά... εκτός συναγωνισμού.
Όσοι βιαστούν να «χρεώσουν» στον κ. Βγενόπουλο μία κίνηση με στόχο των εντυπωσιασμό, ας σκεφτούν ότι η Olympic Catering είναι ήδη υπό τον έλεγχο της MIG και ότι η πιθανή απόκτηση και της Ολυμπιακής Αεροπορίας δημιουργεί ένα πλήθος συνεργειών με τις άλλες εταιρείες του Ομίλου.
Από την άλλη ο κ. Βγενόπουλος ρισκάρει επενδύοντας σε έναν κλάδο με πολλά προβλήματα. Μπορεί σήμερα η τιμή του πετρελαίου να έχει υποχωρήσει, αλλά όλες οι σχετικές προβλέψεις αναφέρουν ότι σύντομα θα επιστρέψουμε σε μία περίοδο ακριβών καυσίμων.
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα πρέπει να τρίβουν τα χέρια τους για αυτό το αναπάντεχο δώρο: Να απαλλαγούν από την Ολυμπιακή σε μία εποχή που τα deals είναι άγνωστη λέξη στον κόσμο των επιχειρήσεων και ταυτόχρονα να σβήσουν με μία κίνηση την αμαρτωλή πολιτική τους, η οποία είναι και η μόνη υπεύθυνη για την κατάντια του εθνικού μας αερομεταφορέα...
Θανάσης Μαυρίδης
apneagr
Στο Κόκκινο η Ανεργία στο νομό Τρικάλων
100%. Υψηλότερη ανεργία από το 2008
Για πρώτη φορά στο νομό Τρικάλων οι δείκτες της ανεργίας χτύπησαν κόκκινη κάρτα και σημείωσαν τα υψηλοτέρα ποσοστά ανεργίας τόσο μέσα στη πόλη, όσο και γενικότερα σε ολόκληρο το νομό Τρικάλων. Το μεγαλύτερο ποσοστό συγκεντρώνουν οι γυναίκες και οι μεγαλύτερες ηλικίες των 45-60 ετών. Πιο συγκεκριμένα πολλές επιχειρήσεις του νομού για πρώτη φορά έχουν απολύσει τόσους υπαλλήλους και μάλιστα επιχειρήσεις που θεωρούνται στην περιοχή για πολλά χρόνια οι πλέον βιώσιμες Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά υπάλληλος του ΟΑΕΔ Τρικάλων : «τι να σας πω, επιχείρηση η οποία κάθε χρόνο απέλυε 1-2 συνήθως εποχικούς υπαλλήλους, φέτος έχει απολύσει πάνω από 10. Είναι πρωτόγνωρο αυτό που γίνεται και δεν προλαβαίνουμε να φτιάχνουμε νέες κάρτες και ανανεώνουμε τις παλιές».
trikalanews
Ο Κουφοντίνας είναι Άγιος
Αυτή η νέα γενιά θα είναι αδίστακτη και θα δούμε στο μέλλον μαζικές δολοφονίες
«Ο Κουφοντίνας θα μας φαίνεται Άγιος μπροστά σ΄αυτή τη νέα γενιά των τρομοκρατών.
Μια γενιά η οποία είναι αδίστακτη και θα δούμε στο μέλλον μαζικές δολοφονίες, όχι απλά δολοφονίες». Τάδε έφη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης υπουργός Δημοσίας Τάξης επί κυβερνήσεως Σημίτη, αυτά και άλλα πολλά τρομοκρατικά είπε σε δελτίο ειδήσεων του ΑΛΤΕΡ ο πρώην υπουργός τονίζοντας ιδιαίτερα ότι οι πατεράδες αυτών των νέων τρομοκρατών θα φαίνονται Άγιοι μπροστά μας.
Google Latitude:Άλλο ένα εργαλείο στην υπηρεσία του Παγκόσμιου Big Brother!
ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ ΑΠΛΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ,ΠΟΥ ΠΛΕΟΝ ΠΛΑΣΑΡΟΝΤΑΙ ΩΣ "ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΑΙΧΜΗΣ",ΔΕΛΕΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΤΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ-ΠΛΗΡΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ,ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΑΣ!
Θυμαστε που οταν βλεπαμε στις αμερικανικες κατασκοπικες ταινιες να βρισκουν καποιον μεσω του κινητου του τηλεφωνου λεγαμε "σιγα μην μπορουμε να το κανουμε κι εμεις αυτο" ή ακομα "μακαρι να γινοταν αυτο στην πραγματικοτητα";!Ε λοιπον,πλεον παρεχεται σε ολους μας αυτη η...δυνατοτητα,μεσω του νεου εργαλειου-ποιας αλλης-της Google,που φερει την ονομασια Latitude!
Οπως μας πληροφορει λοιπον η εταιρια,θα μπορει ο καθενας μας να βλεπει πού ακριβως βρισκεται το προσωπο που θελουμε ανα πασα στιγμη,εντοπιζοντας το με βαση το κινητο του!Και συμπληρωνει οτι τιποτα απ'ολα αυτα δε θα γινεται χωρις την αποδοχη του εντοπιζομενου,ετσι ωστε να παρεχεται η μεγαλυτερη δυνατη ασφαλεια των προσωπικων μας δεδομενων.
Ωραια ολα αυτα...αλλα ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ που να πιστευει οτι η συγκεκριμενη εφαρμογη ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΤΑ ΚΟΡΟΝ ΓΙΑ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΛΟΘΕΛΗΤΕΣ;;;Για ποσο αφελεις μας περνανε εκει στη Google;Για ποια "ασφαλεια" και "privacy" μιλανε,οταν ειναι γνωστο πως ακομα κι ενας χαμηλων γνωσεων χακερ θα μπορει να εισβαλλει στα κινητα ανυποψιαστων χρηστων και να τους παρακολουθει παρα τη θεληση τους;
Αλλα ειναι και το αλλο:ΠΟΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ gadget;Να παρακολουθει ο συζυγος τη συζυγο και το αντιστροφο;Οι γονεις τα παιδια;Τα αφεντικα τους υπαλληλους;Ο ενας τον αλλον γενικοτερα,στα πλαισια ενος ατελειωτου tracking;Τι τελος παντων προσφερει,περα απο κουτσομπολιστικη κατασκοπεια και δημιουργια αυτοσχεδιων...ντετεκτιβ;
Ειναι γνωστο οτι τετοια εργαλεια χρησιμοποιουν εδω και χρονια οι κυβερνησεις και οι διαφορες μυστικες υπηρεσιες ανα τον κοσμο.Γιατι ομως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;Μηπως ολα εντασσονται στο γενικοτερο πλαισιο της επεκτασης του Μεγαλου Αδελφου σε ολα τα επιπεδα της προσωπικης μας ζωης;
Αναρωτηθηκατε ποτε αν υπαρχει σχεση μεταξυ της "μαμας" Google και των παντοδυναμων εβραικων συμφεροντων;Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΙ!!!Η παντοδυναμη εταιρια εχει 2 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΑΙΧΜΗΣ στο Ισραηλ,κατι μαλλον αφυσικο για το μεγεθος της χωρας,αφου τα υπολοιπα βρισκονται στις αχανεις Ρωσια και Κινα.Η χρησιμοτητα τους,να συλλεγουν πληροφοριες γενικως και αοριστως,τις οποιες μετα διοχετευουν στον Παγκοσμιο Ιστο!!!
Σας φαινονται...συνωμοσιολογικα ολα αυτα;Τοτε διαβαστε κι εδω,οπου πλεον το FBI χρησιμοποιει ταυτοποιηση μεσω ραδιοκυματων για την παρακολουθηση ανθρωπων,ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ!!!Ολες αυτες οι νεες τεχνολογιες,που παρουσιαζονται ως ακρως δελεαστικες στον απλο κοσμο,εχουν ενα και μονο στοχο:την εξοικειωση του καθενα μας με αυτες τις υπηρεσιες φακελωματος,ετσι ωστε αυριο ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ,ΕΠΕΙΔΗ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ...ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙ!!!
Η καταντια του ανθρωπινου πολιτισμου ειναι τεραστιων διαστασεων:μετα το Facebook,που ωθησε δεκαδες εκατομμυρια ατομα να βγαλουν φορα-παρτιδα τα προσωπικα τους στοιχεια-δημιουργωντας ετσι ενα ΤΣΑΜΠΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΑΚΕΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑΣ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΠΙΟ ΤΡΕΛΑ ΤΗΣ ΟΝΕΙΡΑ-ερχεται το Google Latitude να βαλει ενα ακομα λιθαρακι στο τερας της Παγκοσμιοποιησης,που πλασαρεται ωραιοποιημενο με high-tech gadgets,αλλα δεν ειναι τιποτα αλλο απο ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΤΑΠΟΔΙ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΙ ΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!
Κι εμεις τι κανουμε;Καθομαστε απαθεις;ΟΧΙ!!!Ενημερωνουμε οσους μπορουμε για ολα αυτα τα "ακινδυνα" προγραμματα παρακολουθησης και κυριως,ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΜΕ τη χρηση τους.
Γιατι αν η ανεξελεγκτη χρηση τεχνολογιας μας οδηγησει σε σκλαβια που δεν μπορουμε καν να φανταστουμε...καλυτερα να γυρισουμε στην εποχη των σπηλαιων!!!
hellas-orthodoxy
Θυμαστε που οταν βλεπαμε στις αμερικανικες κατασκοπικες ταινιες να βρισκουν καποιον μεσω του κινητου του τηλεφωνου λεγαμε "σιγα μην μπορουμε να το κανουμε κι εμεις αυτο" ή ακομα "μακαρι να γινοταν αυτο στην πραγματικοτητα";!Ε λοιπον,πλεον παρεχεται σε ολους μας αυτη η...δυνατοτητα,μεσω του νεου εργαλειου-ποιας αλλης-της Google,που φερει την ονομασια Latitude!Οπως μας πληροφορει λοιπον η εταιρια,θα μπορει ο καθενας μας να βλεπει πού ακριβως βρισκεται το προσωπο που θελουμε ανα πασα στιγμη,εντοπιζοντας το με βαση το κινητο του!Και συμπληρωνει οτι τιποτα απ'ολα αυτα δε θα γινεται χωρις την αποδοχη του εντοπιζομενου,ετσι ωστε να παρεχεται η μεγαλυτερη δυνατη ασφαλεια των προσωπικων μας δεδομενων.
Ωραια ολα αυτα...αλλα ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ που να πιστευει οτι η συγκεκριμενη εφαρμογη ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΤΑ ΚΟΡΟΝ ΓΙΑ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΛΟΘΕΛΗΤΕΣ;;;Για ποσο αφελεις μας περνανε εκει στη Google;Για ποια "ασφαλεια" και "privacy" μιλανε,οταν ειναι γνωστο πως ακομα κι ενας χαμηλων γνωσεων χακερ θα μπορει να εισβαλλει στα κινητα ανυποψιαστων χρηστων και να τους παρακολουθει παρα τη θεληση τους;Αλλα ειναι και το αλλο:ΠΟΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ gadget;Να παρακολουθει ο συζυγος τη συζυγο και το αντιστροφο;Οι γονεις τα παιδια;Τα αφεντικα τους υπαλληλους;Ο ενας τον αλλον γενικοτερα,στα πλαισια ενος ατελειωτου tracking;Τι τελος παντων προσφερει,περα απο κουτσομπολιστικη κατασκοπεια και δημιουργια αυτοσχεδιων...ντετεκτιβ;
Ειναι γνωστο οτι τετοια εργαλεια χρησιμοποιουν εδω και χρονια οι κυβερνησεις και οι διαφορες μυστικες υπηρεσιες ανα τον κοσμο.Γιατι ομως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;Μηπως ολα εντασσονται στο γενικοτερο πλαισιο της επεκτασης του Μεγαλου Αδελφου σε ολα τα επιπεδα της προσωπικης μας ζωης;
Αναρωτηθηκατε ποτε αν υπαρχει σχεση μεταξυ της "μαμας" Google και των παντοδυναμων εβραικων συμφεροντων;Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΙ!!!Η παντοδυναμη εταιρια εχει 2 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΑΙΧΜΗΣ στο Ισραηλ,κατι μαλλον αφυσικο για το μεγεθος της χωρας,αφου τα υπολοιπα βρισκονται στις αχανεις Ρωσια και Κινα.Η χρησιμοτητα τους,να συλλεγουν πληροφοριες γενικως και αοριστως,τις οποιες μετα διοχετευουν στον Παγκοσμιο Ιστο!!!Σας φαινονται...συνωμοσιολογικα ολα αυτα;Τοτε διαβαστε κι εδω,οπου πλεον το FBI χρησιμοποιει ταυτοποιηση μεσω ραδιοκυματων για την παρακολουθηση ανθρωπων,ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ!!!Ολες αυτες οι νεες τεχνολογιες,που παρουσιαζονται ως ακρως δελεαστικες στον απλο κοσμο,εχουν ενα και μονο στοχο:την εξοικειωση του καθενα μας με αυτες τις υπηρεσιες φακελωματος,ετσι ωστε αυριο ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ,ΕΠΕΙΔΗ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ...ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙ!!!
Η καταντια του ανθρωπινου πολιτισμου ειναι τεραστιων διαστασεων:μετα το Facebook,που ωθησε δεκαδες εκατομμυρια ατομα να βγαλουν φορα-παρτιδα τα προσωπικα τους στοιχεια-δημιουργωντας ετσι ενα ΤΣΑΜΠΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΑΚΕΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑΣ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΠΙΟ ΤΡΕΛΑ ΤΗΣ ΟΝΕΙΡΑ-ερχεται το Google Latitude να βαλει ενα ακομα λιθαρακι στο τερας της Παγκοσμιοποιησης,που πλασαρεται ωραιοποιημενο με high-tech gadgets,αλλα δεν ειναι τιποτα αλλο απο ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΤΑΠΟΔΙ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΙ ΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!Κι εμεις τι κανουμε;Καθομαστε απαθεις;ΟΧΙ!!!Ενημερωνουμε οσους μπορουμε για ολα αυτα τα "ακινδυνα" προγραμματα παρακολουθησης και κυριως,ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΜΕ τη χρηση τους.
Γιατι αν η ανεξελεγκτη χρηση τεχνολογιας μας οδηγησει σε σκλαβια που δεν μπορουμε καν να φανταστουμε...καλυτερα να γυρισουμε στην εποχη των σπηλαιων!!!
hellas-orthodoxy
«Είδε» εξωγήινους πολιτισμούς...
Επειδή η ζωή δεν υποφέρεται πια πάνω στη Γη (οικονομική κρίση, κλιματική αλλαγή κ.λπ.), φαίνεται πως όλο και περισσότεροι αναζητούν βελτιωμένες εκδοχές της στο Διάστημα...
Ο νεαρός αστροφυσικός από το Εδιμβούργο Ντάνκαν Φόργκαν υπολόγισε ότι τουλάχιστον 361 πλανήτες στον Γαλαξία μας κατοικούνται από νοήμονες πολιτισμούς, ενώ στο πιο αισιόδοξο σενάριο τους ανεβάζει σε 38.000! Οι εκτιμήσεις του περιέχονται σε...
μελέτη που δημοσίευσε στη Διεθνή Επιθεώρηση Αστροβιολογίας (International Journal of Astrobiology).
«Ακόμη κι αν υπάρχουν εξωγήινες μορφές ζωής, αυτό δεν σημαίνει ότι θα μπορέσουμε να έλθουμε σε επαφή μαζί τους. Αφενός είναι πολύ μακριά και αφετέρου δεν έχουμε ιδέα για το πώς μπορεί να είναι. Αλλωστε και στη Γη η ζωή έχει μεγάλη ποικιλία», διευκρίνισε ο Σκοτσέζος επιστήμονας.
Τα τελευταία δέκα χρόνια οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει πάνω από 330 εξωπλανήτες, μακριά από το ηλιακό μας σύστημα. Σχεδόν όλοι είναι στο μέγεθος του Δία, αλλά κοντά τους ίσως βρίσκονται και πλανήτες στα «κυβικά» της Γης. Για να καταλήξει στα συμπεράσματά του, ο Φόργκαν επεξεργάστηκε τρία σενάρια προσομοίωσης, στο πλαίσιο διαμόρφωσης ενός τυχαίου γαλαξία.
Στο πρώτο, υπέθεσε πως η ζωή σχηματίζεται δύσκολα, αλλά εξελίσσεται εύκολα. Σε αυτόν τον τύπο γαλαξία προέκυψαν 361 πολιτισμοί. Στο δεύτερο σενάριο, η ζωή σχηματίστηκε εύκολα, αλλά ανέπτυξε δύσκολα νοημοσύνη.
Αποτέλεσμα: 31.513 πλανήτες με εξωγήινους πολιτισμούς. Το τελευταίο σενάριο βασίστηκε στη θεωρία της «πανσπερμίας», δηλαδή της διάδοσης της ζωής από τον έναν πλανήτη στον άλλον με προσκρούσεις αστεροειδών. Εδώ το κομπιούτερ «έγραψε» 37.964 κατοικημένους πλανήτες.
Το 2004 ο Σεθ Σόστακ, επικεφαλής του προγράμματος SETI, για την αναζήτηση εξωγήινης νοημοσύνης, υποστήριξε ότι η πρόοδος ραδιοτηλεσκοπίων και υπολογιστών θα μας επιτρέψει να εντοπίσουμε τυχόν εξωγήινους πολιτισμούς του Γαλαξία μας το αργότερο έως το 2025.
Η εκτίμησή του βασίστηκε στην περίφημη εξίσωση του αστρονόμου Φρανκ Ντρέικ του 1961, που περιλαμβάνει ως συντελεστές τον αριθμό των άστρων που έχουν πλανήτες, τον αριθμό των πλανητών που μπορούν να φιλοξενήσουν ζωή, τη διάρκεια ζωής ενός εξωγήινου πολιτισμού και άλλους τέσσερις στατιστικούς παράγοντες.
Από το ΕΘΝΟΣ
nonews-news
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009
Η μαγκιά του να βρίζεις-κοροιδεύεις τα Θεία.
Μην προτρέξετε στη σημασία του τίτλου! Φυσικά και δεν είναι μαγκιά να βρίζεις κάτι στο οποίο πιστεύεις ή όχι! Ακούω (και ιδιαίτερα εκειά που δουλεύω) από το 40% των ατόμων που θωρώ καθημερινώς τα γνωστά βρισίδια που πρωταρχικό στόχο έχουνε την Παναγία μας και μετά το Χριστό και σπανιότερα βέβαια τα υπόλοιπα! Και το ακόμη πιο ειρωνικό είναι ότι οι περισσότεροι πιστεύουν στα παραπάνω πρόσωπα και μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα χοντρά ζητάνε βοήθεια με ‘ ‘‘σταυρούς και πετραχήλια’’ (τρόπος του λέγειν)! Όταν όμως δεν γίνεται το θέλημα ντος τότε ξεσπάνε λες και φταίει π.χ. η Παναγία που φάγανε σαβούρα με το μηχανάκι, ή που χάσανε μια παρτίδα τάβλι, ή όταν τέλος πάντων κάτι τους πάει στραβά! Αγνοούν όμως ότι «Όταν προκαλείς κάτι σου έρχεται» και μάλιστα γοργά ...δηλαδή ο Θιός μας έδωκε την ελεύθερη βούληση για να πράττουμε όπως θαρρούμε καλύτερα αλλά αν κάμουμε εμείς λάθος σε μια πράξη μας και δεν υπολογίζουμε τις συνέπειες ίντα μας φταίει ο Θιός και τα λοιπά Θεία? Αυτό εγώ το ονομάζω προσωπικά αμυαλοσύνη! Ενώ οι πιο ‘‘μυαλωμένοι’’ άλλων θρησκευτικών δογμάτων που βρίσκουν σωστό να βρίζουν τα Θεία άλλων θρησκειών (π.χ. οι περισσότεροι άθεοι)? Αυτό θα πεί να μην έχεις αναπτύξει μέσα σου τη δημοκρατική ιδέα των αρχαίων χρόνων! Με λίγα λόγια μπορούμε να πούμε ότι όποιος αλλόθρησκος το πράττει τούτο είναι βάρβαρος(απολίτιστος) κατ’ εμέ! Επίσης και η κοροϊδία είναι πλάκα για μερικούς αλλά και ταυτόχρονα καταδίκη τους! Ακόμη και τα ιερά μυστηρία κάθε θρησκείας πρέπει να έχουν και τον απαιτούμενο σεβασμό έστω και αν είμαστε εκτός αυτής! Αλλά υπάρχει ένα αρχαίο τρίπτυχο που λέγει ότι στη φύση (ανεξαρτήτου θρησκείας) αν γίνει από κάποιον έπαρση των νόμων (ύβρις) τότε ακολουθεί αυτόματα και η απονομή δικαιοσύνης (νέμεσις) για τα κακώς πραττόμενα και ανε το θέλουμε και βάζουμε μυαλό ακολουθεί και η λύτρωση (κάθαρσις)! Επαέ για να μην παρεξηγηθώ δεν λέγω ότι ο Θιός είναι τιμωρός αλλά ότι εμείς προκαλούμε την τιμωρία μας με αυτά που πράττουμε! Και επαέ θα σας ζητήξω είστε δεν είστε σε κάποιο θρησκευτικό δόγμα να σέβεστε τα Θεία γιατί η τιμωρία είναι σκληρή και αβάσταχτη! Θα βρίζατε κάποιον που θα σας βοηθούσε? Δεν νομίζω! Ε τότε από φιλότιμο και μόνο για την βοήθεια που παίρνουμε όλοι μας από αυτά τα Θεία, μην βρίζετε! Υπάρχουν και άλλες βρισιές πιο καθώς πρέπει και συγκεκριμένες σε νόημα! Για το καλό σας ακούστε τα παραπάνω και φυλάχτε τα καλά στην κεφαλή σας γιατί έχω παρατηρήσει πως καταντούν τα ανθρωπίδια που βλαστημούν τα Θεία και πιστέψτε με δεν θα σας αρέσει αυτή η κατάντια!
Άιντε και καλά μυαλά!
η τέλεια οικογένεια. Άραγε υπάρχει;
Οικογένεια. Όλοι από μία τέτοια προερχόμαστε. Υπάρχει όμως η τέλεια οικογένεια; Και αν ναι, πού ακριβώς μπορούμε να τη συναντήσουμε;Η κλασσική και στερεότυπη οικογένεια για όλους εμάς είναι ο πατέρας, η μητέρα και ένα ή περισσότερα παιδιά. Οι δύο ενήλικες αποφασίζουν να συμβιώσουν κάτω από ένα σπίτι και αργότερα έρχονται και τα παιδιά.Αρχικά υπάρχει η αγάπη μεταξύ του ζευγαριού. Με σύμμαχο την αγάπη καταφέρνουν να ξεπερνάνε κάθε δυσκολία που σίγουρα θα εμφανιστεί. Οπλίζουν και τα παιδιά τους με αγάπη για να μπορούν να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες των καιρών. Τα μαθαίνουν να στηρίζονται μεταξύ τους και τους εξηγείται ότι αυτά τα ενώνει κάτι παραπάνω. Υπάρχει το ίδιο αίμα…Τα παιδιά θα καυγαδίσουν. Αναμενόμενο. Εσείς θα είστε δίπλα τους να τους εξηγείτε πόσο πολύτιμο χρόνο χάνουν με τους χαζούς τσακωμούς.Οι συζυγικοί καυγάδες κάνουν και αυτοί την εμφάνιση τους. «Να τα στείλουμε σε ιδιωτικό.» «Όχι σε δημόσιο. Δεν υπάρχουν χρήματα.»«Ο μεγάλος είχε δίκιο. Ο μικρός τον έσπρωξε πρώτα.», «Όχι, ο μεγάλος τον προκάλεσε. Του πήρε το παιχνίδι μέσα από τα χέρια και ο μικρός το ήθελε.»«Δεν μιλάμε πια. Απομακρυνόμαστε κι εσύ όλο δουλεύεις.»Κι έτσι, με αργά αλλά σταθερά βήματα, η αγάπη γίνεται συνήθεια συνύπαρξης. Οι γονείς γίνονται συνέταιροι για χάρη των παιδιών τους.Τα παιδιά πάλι αποκτούν την δική τους προσωπικότητα και αυτοδυναμία. Ο καθένας διαφέρει σε πολλά σημεία από τον άλλο. Έχουν διαφορετική ηλικία και άρα διαφορετικές παρέες και ενδιαφέροντα.Οι «συνέταιροι» τώρα περνάνε την πιο κρίσιμη φάση στη σχέση τους.Πρέπει να γίνουν μεταξύ τους φίλοι και να στηρίξουν τα παιδιά τους δίνοντας στο καθένα ξεχωριστά αγάπη, κοινωνική μόρφωση και βοήθεια προκειμένου αυτά να ενταχθούν στη κοινωνία όσο πιο ανώδυνα γίνεται.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: δεν υπάρχει η τέλεια οικογένεια. Η επιτυχία έγκειται στο γεγονός της προσαρμογής σε πρωτότυπες γι' αυτή καταστάσεις. Αν τα βγάλουμε πέρα είμαστε καλοί. Αν κάνουμε πίσω είμαστε χαμένοι κι εμείς, αλλά κυρίως τα παιδιά μας.Μην κάνετε το κόπο να ανοίξετε λεξικό για να δείτε πώς ακριβώς ορίζεται η έννοια τέλεια οικογένεια. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! ΕΜΕΙΣ ΤΗ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕkerkinitoday
Viva Alexis !
«Αριθμό 170.000 μετοχών της «Καθημερινής» και αξίας 969.000 ευρώ αγόρασε ο κ. Αλέξανδρος Παπαχελάς, εκτελεστικό μέλος του ΔΣ της εταιρείας και διευθυντής της εφημερίδας «Η Καθημερινή».
Δόξα και τιμή στους μαχόμενους δημοσιογράφους !
parapolitiki
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης - Ενός λεπτού σιγή ....
Ταπεινά, σχεδόν άψυχα, μέσα στην φαυλότητα της τρέχουσας δύνης, μέσα στον οχετό της καθημερινότητας, της απύθμενης εφημεριότητας και της -αλίμονο!- αδάμαστης μικροπολιτικής των κυβερνώντων, ας βρούμε ένα λεπτό να θυμηθούμε τι συνέβη κάποτε...
Ξεχειλίζει η πίκρα και η απογοήτευση, που δεν βρέθηκε ένας να μας θυμίσει τον χαμό του ηγέτη.
Που χρόνια τώρα η ακαδημαϊκή μας κοινότητα παρέδωσε αμαχητί την σκυτάλη της παιδείας μας και της καλλιέργειάς μας στα χέρια των πάσης φύσεως εγκεφαλικά ανασκολοπισμένων!
Που δεν είχε την ευθύτητα και το σθένος ένας από όλους αυτούς τους φωστήρες των γνώσεων και της διανόησης, έστω ένας, έστω και υποκριτικά, να μας πει ότι σαν σήμερα πέθανε ο μεγάλος Έλληνας, ο ηγέτης της επανάστασης του λαού μας κατά των Τούρκων δυναστών, ο πρωτομάστορας της νίκης του 1821, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Σας παρακαλώ, έναν ύστατο και μηδαμινό φόρος τιμής για τον περίλαμπρο ήρωα: ενός μόνο λεπτού σιγή...
Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να ταραχθεί το πολύτιμο αυτό λεπτό. Κανείς τους δεν έχει την δύναμη και την ευθιξία να κάνει το χρέος του: να κρεμαστεί από την τριχιά του αδιάσπαστου και ακέραιου Ελληνισμού!Το εξαίρετο άρθρο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη είναι από τον ΙΣΤΟΡΙΚΟ & ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΝΑΛΥΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ - ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ ΠΑΝΟ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑ
παπαΟΥρολογία
Φίλοι μου.....
Φίλοι μου(skl,jp,mks,neoxoriti,)
Κολλητάρια γίναμε εε!!
πιο μακριά μην κολλήσουμε και ψώρα...
παρακαλώ....
βλέπω όλο γκρίνια είστε και κατσούφηδες μεγάλοι....
αλλά..
ένα σας λέω.....
Η ανοχή η υπομονή η καλή διάθεση και η όποια αντοχή έχει κι αυτή τα όρια της..
Δυο γραμμές από ψυχής χαράζουμε και δεν θα επιτρέψω σε κανένα γραφικό
και ανώνυμο ή επώνυμο μαλάκα και σε κανέναν κύριο μοναχικό ή ασυμβίβαστο
ή όποιον/α άλλον/η κρύβεται πίσω τους να παίξει με την αξιοπρέπεια μου..
καταλάβατε......?
το ποστ αυτό αναγκάζομαι να το δημοσιεύσω για να δούμε εν τέλει ποιος θα γελάσει και με ποιον..
ΥΓ.
neoxoriti....η photo ....για σένα....αφιερωμένη.....
